Hatıralar Dolu Sokaklar Şiiri - Mustafa Alp

hatıralar dolu dolaştığın sokaklar
şimdi sessiz.
kaldırımlar aynı taş,
duvarlar aynı yorgun renk,
ama sen gidince
şehir, adını içinden söylemeyi bırakmış.

bir zamanlar gülüşünün çarptığı köşede
şimdi yalnız rüzgar nöbet tutuyor.
eski bir pencere,
camındaki buğuyu çoktan unutmuş olsa da
geçerken sana
tanıdık bir bakış bırakıyor.

ne garip.
bir şehrin hafızası vardır.
herkes yürür gider üzerinden,
ama bazı sokaklar
yalnız bir kalbin ayak izini saklar.

çünkü mutluluk,
kalabalıkların alkışladığı bir an değilmiş.
kimsenin fark etmediği bir akşamüstü,
aynı sessizliği paylaşan iki yüreğin
birbirine ev oluşuymuş.

belki oturduğun bankta
başka insanlar dinleniyor şimdi.
belki simitçinin sesi
aynı sabahları uyandırıyor.
ama hiçbir sabah,
senin bıraktığın güneşi doğuramıyor.

insan bazen
ömrünün en büyük zenginliğini
bir fincan çayın buharına,
utangaç bir gülümsemeye,
avuç içinde usulca kaybolan bir ele bırakıyor.

yıllar geçiyor.
saatler eskimiyor aslında,
yalnızca onları taşıyan yüzler değişiyor.
hatıralar ise
eski bir şarkı gibi,
ilk notasına dokunulduğu anda
yeniden yaşamaya başlıyor.

sonra dönüp bakıyorsun.
özlediğin şey
şehir değilmiş meğer.
o sokaklarda yürüyen,
hayata kolayca inanan
eski kendinmiş.

ve bir gün
aynı köşeden yeniden geçiyorsun.
kimse dönüp bakmıyor.
şehir seni tanımıyor belki,
ama sen
bir taşın gölgesinde bile
geçmişini seçebiliyorsun.

tam yürüyüp gidecekken
içinden ince, kırılgan bir ses yükseliyor.

işte tam burada.
hiç kimsenin göremediği bir yerde
bir zamanlar,
bütün dünyaya yetecek kadar
mutluydum.

sonra usulca gülümsüyorsun.
çünkü anlıyorsun ki
hayat, geriye dönüp kaybettiklerini aramak değil,
bir zamanlar seni mutlu eden ışığı,
kimse görmese bile
kalbinde taşımaya devam edebilmektir.

✍️