Hasretin pençesinde dimdik duruyorum,
İçimde kırılan her düşe rağmen.
Yıkılmadım…
bak, hâlâ ayaktayım;
Sevdanın ateşiyle kendimi yakarken;
Ruhun bir fırtına gibi sarıyor bedenimi.
Sözlerin çarpıyor kulaklarıma kurşun gibi.
Bir duygu tufanı kopuyor içimde,
Ve gözyaşlarım …
artık bir nehir değil, isyan.
Hava kararıyor,
yağmur kokusu ağır,
Gökyüzü bile yükünü indiriyor üstüme.
Bulutlar çökerken yüreğimin tam ortasına,
Ben seni…
en derin acımdan tanıyorum.
Ve bil ki,
Sönmeyen hasret ateşini iliklerimde taşıyorum.
30.04.2026
Kayıt Tarihi : 1.05.2026 14:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!