Hasbihal Etmelik Şiiri - Alper Tunga 3

''neden'' diye sormayı bırakalı o kadar çok oldu ki
oysa, yıllardır bu soruyu kendime hep sormuştum.
her şeye fikir üreten zihnimin, çıkmaz sokağı; ''neden''
cevabı; ''sen'' olmalıymışsın, bu yüzden savrulmuşum.
ruhum törpülenmiş, yolları aşındırmışım
taşkın bir sel gibi... seni bulunca ise bir vadi olmuşum.

sen bile inanmıyorsun belki de...
ilk aşkımı haykırışım ve dinleyenisin
nasıl olur diyorsun... duyuyorum.
ben ''o'' duyguları yaşamadım, yaşayamazdım.
öyle bir hayatımda ve o duyguya uygun ruh halim yoktu.

neden on yedi yaşım, sen bilemezsin ama anlatayım.
artık yeni Müslüm Gürses şarkısı keşfedemiyordum.
hepsi ezberimde ve yeni bir şarkı ararken.
kendime dedim ki; yeni şarkı yoksa eğer...
öyleyse ben yazmalıyım ve yazdım.
bir çok kere defalarca... ama olmadı
daha sonra, meraklı kuzenlerim tarafından.
yazdıklarım evdeki bir defterde yakalandı,
dalga geçildim. ama devam ettim.
sonra yazdıklarımı sakladım ve okula götürdüm
cebimdeki fazlalık sigara sanıldı... yine yakalandım
geometri hocası sınıfın ortasında okudu
herkes güldü, aşırı irrite oldum ve daha yazmadım.
bence şiir yazmam, biraz zafiyet gibi görüldü

yıllarca ara ara şiir geldi gitti, dönüp bakmadım.
çok nadirense o beste yapma isteğimi kordum.
onları bile sana yaptım. buna inan!
tamam... objektif olarak onlar şaheser değiller
ama; onlar sensin. benim için en gerçek eserler.
ve her gün söylüyorum...
o hislerimi hatırlıyorum, senin bendeki izlerini.
sana ulaşmamış kelimelerin umutsuzluğunu
vay anasına! ulan! vay anasına be!

ikimiz, birimizin gideceğinden mi korkuyor?
yoksa bana mı öyle geliyor
bilmiyorsun ama bil, çok iddialı konuşuyorum.
kızacaksın bana söylemeliyim, söylüyorum.
seni taparcasına seviyorum... İfadem tehlikeli
beni nasıl toparladığını biliyor musun?
bazen ben kendimden taşıyorum,
kendimi ise bazen hiç tanıyamıyorum.
nasıl bu kadar aşkla dolabilirim.

ve ben en çok saçlarında beyaz bir taç...
ve ya toka ve ya bandana emin değilim.
gözleriyle kocaman kocaman bana bakan.
gülümseyen o kadını seviyorum. inan bana
onun geçmişteki halini zaten sevmiştim.
tamam bu konuya değinmiyorum.
ben senin izlerini bile seviyorum.
insan noktaya virgüle aşık olur mu?
ama ben oldum, oluyorum...

senin sözlerinin artık duygusunda kalacağım.
buluttan nem kapma huyumu saldım bende
takıntılarımı balon yaptım, patlattım işte
zor olan sadece sen değilsin kendine...
ben de huylarımı değiştirdim seninle.

bir adım atamıyorum senden uzağa bir his gelip gidiyor.
her sözümü kontrol ediyorum, geri dönüyorum.
olmayan bir ayrılık mı içeriyor diye.
seni bir saniye üzsem, burada deprem oluyor.
birden şimşekler çakıyor,kontrol ediyorum.

senin bir gücün var ve bu bana ulaşıyor.
bir hissin var, benimle yaşıyor. bu sensin.
sende çok tuhaf bir enerji var
ve ya ruhlarımız bağlı birbirine
ben, böyle bir teoriyi dinlemiştim
seninle inandım artık, böyle bir şey var.

lütfen bana kızma tamam mı?
hatalarımın farkındayım, kalbini taşıyorum.
ara verdim ama... ruh halimi toparladım, buradayım.

ve bir döngü oluşturmak istemedim.
çünkü sürekli hatalar yapıyordum.
ve bu büyüyerek ilerliyordu,
bunu sona erdirdim...
beni affettiğinden de eminim.
artık daha iyi ve güçlenerek geldim.
her zaman seninleyim.