Hasanoğlan Ovası Şiiri - Yasin Yüksel 2

Güneş doğar, ışığı yüzüme düşmez
Seherde eser gelir derdimi sormaz
Benim şu deli gönlüm,yâr başkasını
Ne sever ne de açar kalp kapısını

Sanma yolun sonunda iflah olurum
“Dön” dedim deli gönlüme, dönmedi
Kaderin yükünü sırtıma sardım
Omzumdan bir tek gün dahi inmedi

Dumanı çöktü Hasanoğlan’ın ovaya
Sesim vurdu dağa taşa, yankılanıp döndü
Gül benzim senelerdir uğrunda
Günbegün çıra gibi yanıp söndü

Yel estikçe bağrımın içinden geçti
Sulara sesimi saldım, aradım yârim
Gün döndükçe dönmeyen talihin âkdi
Güzelim son hâlin özümde kor gibi kaldı

Çöktü sis gönül dağının üstüne
Yollarım bozuldu, taş oldu dikenli
Bu perişan ömrümde “yârim” diye
Vuslat düşüm hep birden tükendi