Hasanoğlan İstasyonu Şiiri - Hikmet Nazlı

Kapanmış istasyon şimdi
Hasanoğlan durağı.

Paslı tren gürültüsünün kör saatinde
Raylar soğuk bir uğultu doğururdu;
İçimde kıvılcımlanan bir devinim,
Yerini arayan bir gidiş gibi
Unutuldu.

Yarısı sökülmüş afişlerin soluk yüzünde
Yarım kalmış yollar kımıldar,
Her adım kıyıya vurur, her duruş
Direklerin gölgesinde çatlayan bir eşik olurdu.
Unutuldu.

En virajlı hatlarda,
Yitirilmiş hatıralar gibi esrik bir durak
Defterleri hüzün kaplı okul çocuklarının geçtiği
Sırt çantalarında saf umut taşıyan;
Sevinçlerine, kaygılarına, acelelerine ortak.
Unutuldu.

Bir an seni düşünürüm;
Kendime geç kalmış bir yolcu gibi
Varılmayacak bir ize yönelirim
Görünmeden çoğalan bir mesafenin içinde.

Sönük peron aralığında
Vagon vagon geçerdi hayat,
İnce bir titreşimle,
Suratı silinmiş istasyonlara doğru.

Tamamlandı misyonu.
Erik ağaçlarına sürtünerek süzüldü tren,
Tarlaları izleyerek.
Hasanoğlan İstasyonu
Unutuldu.

Ve biz,
Gecikmişliğimizin soğuk kıyısına denk düşerek
İnmeyen bir yolcu gibi
Hasanoğlan’da kaldık.

20.04.2026