Demokrasi, insan hakkı deyip de,
Ölüyor insanlık, her gün görüp de,
Myammarda, Filistinde, İdlibde,
Bahar yalanına kanmış değiliz.
Ülkeler yanıyor, ölmüş insanlık,
Hayat viraj ve rampa, bulamadım düzünü,
Aşı acı, yağı az, yele koymuş tuzunu,
Güzeli çok, derdi çok, çekemezsin nazını,
Geç anladık, faydasız, dövme artık dizini.
Ne bu günleri belli, ne yarını, ne dünü,
Akdenizde bir şehirdir,
Yerin altı gür, nehirdir,
İnsanları güler yüzlü,
Ova, yayla, dağ sebildir.
Haşgeş üretir ve satar,
Satma malı, veresiye,
Dost kalırsın, ölesiye,
‘Borca satmazmış’ desinler,
Düşman sana gülesiye.
Borç alanlar, keseden yer,
Huyuna bak, ekşi hamur,
Çöktüğü yer batak, çamur,
Boşa geçmiş koca ömür,
Kısa, uzun ne fark eder.
Bir gün geldi, bir gün geçti,
Çocukluktan çobanım ben,
Soyum sopum yörüğüm ben,
Herkes dönse dönemem ben,
İnsan sözünden bağlanır.
Dağlarımız dumanlıdır,
Dedenin toruna mesajı:
Dinle beni, Oğuz Kerem,
Virüs sardı, çoktur yaram,
Yozlaşmakta dinim, törem,
Gidişat kötü, ne deyim.
İnsan dava için yaşar,
Bu sebeple dağlar aşar,
Kaf Dağı’nı aştık geldik,
Bize cihangirlik düşer.
Ben bir damla, o bir deniz,
"Türkiye" adında bir vatan vardır,
Ne kadar anlatsak o kadar kârdır.
Tam oniki bin bitkiye vatandır,
Flora zengindir, iş bu ülkede.
Onbir ciltte anlatılmış bitkiler,
Ankara; resmi başşehir,
İstanbul; en büyük şehir,
Yetmiyor su, baraj, nehir,
Megakenti gel de bir gör.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!