Konar gönlüm daldan dala
Bazen beyaz bazen alâ
Uslan artık deli gönlüm
Yaş erdi artık kemâle
Of…
Alavere… dalavere… kondun malaaaa
Hak hukuk bilmez oldun, azdı nefsiiin…
Babamın teri vardı o duvarlarda,
Sen bir gecede savurdun hepsiii
Hey…
Korkmam artık kaderden,
Kalktım düştüğüm yerden.
İstenmeyen yerde ben,
Giderim hiç durmadan.
Yıkılmam rüzgâr esse,
Yıllarca peşinden koşturdun beni
Ne çok sevmiştim seni
Gündüz hayalimde gece rüyamda
Düşünür durur özlerdim seni
Bir bakışın vardı, canımı alan
Dağlar…
Duyun benim derdimi dağlar…
Bir köylü kızı vurdu beni
Bilmeden yaktı bağrımı
Ayaz vurur geceleri
Atar durur enişte,
Boş buldu mu meydanı.
Bir başlar, susmaz artık,
Doldurur dört bir yanı.
Bazı ağaçlar baltayla değil, beklemekle kurur.”
Ben ağacın en ince dalıydım;
Gövdem sendin, köküm de sen.
Toprağa her tutunuşumda
Ah ile vah ile ömür geçer mi
Yanan bu bağrım hiç diner mi
Taşa yazılmış kader siler mi
Söyle yar… söyle yar…
Hu…
Allah…
Hu… Allah…
Gönül düştü aşk yoluna, derman ister Hak’tan
Can soyundu bu dünyadan, yüz çevirdi topraktan
Ah baba…
İnsan gençken anlamıyor…
Bir gölge sanıyor yanında duran dağı…
Meğer sırtımızı yasladığımız senmişsin baba…
Sabah ezanıyla kalkıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!