Hasan Çekmecelioğlu Şiirleri - Şair Hasa ...

Döngüyü, yaradan takdir etti, kurdu çevirdi.
Gündüzü güneş ile geceyi ayla ışıttı.
Gökleri ise rengârenk yıldızlarla süsledi.
Şu dünya dönsün diye bir yörüngeye oturttu.

Ol buyurdu, şu alem yoktan var oldu bitti.

Bir hiçliktir sardı efkârım.
Ne idim, ne oldu şimdi halim.
Hep koştum, yoruldum.
Bu mudur, sonunda kârım.

Etrafımda kimseler kaldı mı?

Başkalarının derdini derdim bildim
Beklentilerimi, arzularımı uyuttum
Çok hızlıymış şu zaman
Geç fark ettim azığımı unuttum

Hep önceliği başkalarına verdim

Gecenin tamamını uyuyan; sen
Uyursun da sıkılmaz, usanmaz mısın?
Yarın ecelin gelince, sen
Hepten yatıp, uyumayacak mısın sanırsın

Ey geceyi uyuyan; bakar mısın?

Bir gün uyur da uyanmazsam,
Sakın ha; ama sakın üzülme.
Bil ki sonunda kavuşmuştur ruhum,
Çoktan arzuladığı o eşsiz huzura.
Tıpkı bir kelebek gibi özgürleştim,
Kelebekler gibi rengarenk kanatlarla.

Asmış suratını dünya.
Salmış, üstümüze hışımla,
Gürültülü, kapkara bulutları
Salyalarını akıtır, şapur şupur

Bu nasıl acayip, bir dünyadır?

Ya Hu, beni yaratıp,
Sevginle mi sınarsın?

Sen ki Âdem’e isimleri öğretip,
Affedensin.

Yaşam hep yeni ahenk, yeni bir biçim sunar;
Her gün ise daha farklı yollarla bizleri sınar.

Hep bekleriz ya şu günün ağarmasını,
Oysa götürüyor bizden ömrün bir parçasını.

Gaz lambası eşliğinde başladım hayata.
Nehir kenarında, tek göz odalıydı evimiz,
Yerden mis gibi mangal ısıtmalı,
Oluklu kiremitten çatılıydı hanemiz,
Sonra yöresel ağızla, fanus oldu ışığımız.
Odunla tüter oldu sobamız.

Babama sordum;
“Çocuklar büyür mü?” diye.
“Büyüseler ne çıkar ki?” dedi.
“Nasıl yani, anlamadım?” dedim.
Gözüme bakarak, gülümsedi.
“Yine de babaları kalırsın.” dedi.