Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Ahlaksız insanın ruhunun kiri,
Çevresine saçar bin bir zehiri.
Soykırım yaparak gurur da duyar,
İnsanlık ölürken artar kibiri.

Böylesi insanlar sadaret bulur,

Yalanı, dolanı, talanı bırak,
Yeni bir dünyaya gönül aç hele.
İsterse insana ibrettir yaprak,
Çürü yaprak gibi, şaha var hele.

Cahil ne anlasın,ilmi erbabdan,
Kitap bilmez,usul bilmez,hal bilmez.
Dalkavuk içmez ki,aşk şarabından,
Edep bilmez,adap bilmez,yol bilmez.

Ahlaksız kendine,fetva uydurur,

Yıl 2019.
Aylardan Şubat,
Hey bana bakın,
Haydi yürüyün,
Ayağa kalkın,
Diye yazarım da,

Sen çok yalan söylüyorsun.
Ben yalan söylediğini biliyorum.
Sen benim bildiğimi biliyorsun.
Ben senin yalan söylediğini,
Sana demiyorum.
Benim bildiğimi,

Bazen bir köşede,
Derin derin düşünüyorum.
Acaba bu yıl,
Hangi diyarda,

Yalnız gelen yalnız gider dünyadan,
Benim kaderimi yazanlar duysun.
Kalkma vakti geldi artık rüyadan,
Yollarıma kuyu kazanlar duysun.

Hayatın cilvesi bir meçhul sürü,

http://dusunceuretelim.blogspot.com

Yalnız insan şeytan ile,
Dostluk kurar,dostu olur.
Dostlar ona gülse bile,
Düşer yere postu olur.

Fakirlikten aldın zengin eyledin,
Sokaklar da biraz oyalan dedin,
Sonra yerden yere vurdun başımı,
Yalvardım yakardım beni görmedin.

Hasan Arpacı,2017,Üsküdar

YALVARIŞ

Kanadı kırılmış kuşlar gibiyim,
Ağlarım derinden derinden gayri.
Yokuşta yorulmuş başlar gibiyim,
Geçerim gülünden, serinden gayri.