Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Sözünün eri ol,adam gibi dur,
Boşa laf konuşma,on ikiden vur,
Erenler yolun da,dergahını kur,
Duruşuna bakıp,mızrak sansınlar.

Yaylım ateşine tutulmuş,
Sansar gibisin.
Keskin nişancılardan,
Korkar gibisin.

Gönlüme bir ateş atıp gideli,
İçin için köz de yanar gibiyim.
Beni figanlara katıp gideli,
Senin için kor da kaynar gibiyim.

Şiirler yazarım aldırmaz bile,

Gir divane gönlüme,yaklaştınsa menzile,
Ruhunu yıkada gel,aklan günahtan korkma.

Karanlık geceler de,kabuslara aldırma,
Elbet güneş doğacak,gelen sabahtan korkma.

Korkma can kardeşim,
korkma;
Güneş'in doğuşundan ve batışından,
Camızın suya dalışından,
Öküzün trene bakışından,
Kuşların havaya kaçışından,

Beni bu alem de arayan varsa,
Namaza niyaza bakmıyor deyin.
Adımı anınca hatırlayana,
Amelsiz alimi takmıyor deyin.

Gelmesin yanıma haram yiyenler,

Mezarın başına varınca birden,
Bir fısıltı duydum epey derinden.
Oturduğun yerde başım var benim,
Deyince fırladım,korktum sesinden.

2010,Üsküdar

Çevremde ki insanlar,korkudan salak olmuş,
Gidenlere bir baktım,tamamı toprak olmuş.
Ben şimdi bu dünyanın,neresindeyim Tanrım,
Kalanlara yanaşsam,çoğu dangalak olmuş.

Hasan Arpacı,2020,Üsküdar

İnsandaki ahlak;
Menfaatten geliyorsa,
Bu karaktersizlikten.

İnsandaki ahlak,
Korkudan geliyorsa,

Korkularım var benim;
Ya hayvanlarımdan,
Birisini kaybedersem.
Ya sakar kömüş,