Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Birinci dünya savaşı olmuş,
Osmanlı yıkılmış,
Gençler cepheler de kırılmış,
Vatandaş köylerde,

İnsanı insana kırdıran güce,
Mümini mümine vurduran hece,
Toplayıp çıkarsan tam bir bilmece,
Kafayı yemeden, bir bak dediler.

Münafık bezirgan mümin nazarda,

Kahvehaneler adam,
Kafeler kız, oğlan dolu.
Herkesin cebinde diploma,
Kalplerinde çiçek.
Ellerinde içecek.

Tam caddeye çıkıyorum,
Gaza geleceğim,
Akasyalar altın dan geçerken,
Bir güzeli,
Balkon dan göreceğim.

Dürüstlük vadisin de,ne din gördüm nede kin,
Doğrulukla dürüstlük,olmuş dindar sefilin,
Ne kadar değer varsa,eritmiş makam,para,
Dinle kin kardeş olmuş,hizmetinde kafirin.

Diyorlar ki Arpacı,hani bu devlet nerde,

İlim bilmem irfan bilmem,
Doğru görmem yanlış görmem,
Bu halimi söyleyemem,
Tanrım bana bir yol göster.

Hep aşk derler sevgi derler,

Düşünebilen,
Görüşebilen,
Dönüşebilen,
IQ su yüksek,
Farkındalığı etkin,
Analiz yapabilen,

Sokrates’i,
Ölüme mahkum edenleri,
Hiç kimse tanımaz.
Ama Sokrates’i,
Bir dünya tanır.

Sarıklı,cüppeli,tarikat ehli,
Komşumuz; arsama hafriyat dökmüş.
Diğeri hacıdır,sakallı,mesli,
Kışın yakmak için çınarı kesmiş.

Bir diğer komşum da hurda çöpünü,

Köyde doğduk,
Tarlada büyüdük,
Kırda yürüdük,
Dağda koştuk,