Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

ANNEM ANNEM

Annem…
Adını anınca bile bir serinlik iner içime,
Bir ninni dolaşır odalarda,
Kokun çöker yorgun omuzlarıma.

Annem…
Seni çok özledim.

Bu özlem,
öyle sıradan bir hasret değil;
bir çınarın gölgesini kaybetmek gibi,

"Arkamdan Vurduklarınızla Büyüdüm"

En çok sevdiklerimle düştüm dizlerimin üstüne,
En çok "yanındayım" diyenlerle kanadım içten içe.
Yüzüme gülen ellerin ardında
Paslı bir hançer gizliydi —

Arkandan Kapıyı Sessizce Kapattım

Arkandan kapıyı sessizce kapattım,
Hiçbir gürültü, hiçbir haykırış olmadan.
Gitmiyordum;
Gitmekten çok,

Artık Anlıyorum

Zaman geçmedi…
Ben geçtim içinden.
Eskisi gibi acıtmıyor adın,
Çünkü artık seni

ARTIK GERİ DÖNMÜYORUM

Durdum bir zaman,
Bekledim.
Belki bir işaret gelir,
Belki bir “gel” denir diye.

ARTIK KIRILACAK YERİMDE KALMADI

Artık kırılacak yerimde kalmadı,
Sen sanıyorsun ki hâlâ aynı yarayım,
Oysa ben,
Düşe kalka, yana yana,

ARTIK SUSMUYORUM

Artık susmuyorum.
Yeterince bekledim,
Yeterince sustum,
Yeterince içime gömdüm kendimi.

Artık Yaşamak İstiyorum

Hani yıllarca
İstemediğin bir hayatı yaşarsın ya...
Sabahlar külfet olur,
Geceler hesap sorar,

Artık Yeter
Yeter!
Daha ne kadar susabilirim?
İçime içime ağlayarak
Daha ne kadar seni yaşayabilirim?