Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

GÜYA

Tavrına bak, makamı var ya güya
Küçük dağları o yaratmış sanki
Gerçek sanıp gördüğü bence rüya
Ne oldum delisi hali inan ki

GURBET

Öyle bir silah ki gurbet
Kurşun olup vurur beni
Silahı özlem ve hasret
Prangaya vurdurur beni

G/ÜTMEK

İyi ders vermiş; ders aldığın hocan
Sıkı kenetlenmiş taraftar locan
Seninki can, bizimkisi patlıcan!
Alışkınsın; belli, sürü gütmeye

BİLİR MİSİN SEN KÖKSAL’IM

Tecrübe denen kavramı
Bilir misin sen Köksal’ım?
“Olgunlaştırır her hamı”
Demedim mi ben Köksal’ım?

UYAN ARTIK KÖKSAL'IM

Zamanı mı yatmanın?
Uyan artık Köksal’ım
Vaktidir iş tutmanın
Uyan artık Köksal’ım

YAZMAN VAR OKUMAN YOK MU KÖKSAL'IM

Kaçıncı yazışım bu “oku” diye
Yazman var okuman yok mu Köksal’ım?
Bu görmezden gelişin sahi niye?
Yazman var okuman yok mu Köksal’ım?

HABERSİZ

Ya siyah der ya da beyaz
Aradakinden habersiz
Feryat etsen bir kez duymaz
Yanındakinden habersiz

HABİL İLE KABİL

İkisi de bir babadan
Biri Habil biri Kabil
Farklı yaratmış yaratan
Biri Habil Biri Kabil

HACİVAT İLE KARAGÖZ Öğrenmenin Şartı


HACİVAT : Karagözüm ben geldim neredesin?
KARAGÖZ : İşte bak geldim duyulunca sesin

HACİVAT İLE KARAGÖZ (Okullar Açılıyor)

HACİVAT- Merhaba hey Karagözüm merhaba
KARAGÖZ - Nedir üstündeki yamalı aba?

HACİVAT- Aman karagözüm bırak abayı