Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

GEL DE AĞLAMA

“Yeter artık ağlama” diyor da görenler
Nasıl gülerim yanıyorken ta yüreğim?
İnsan olamaz yoktan insan öldürenler
Bu gerçeği haykırmak insanlık gereğim

GELEN YILA MERHABA

Yaşanmışlığı özeldir her yaşın
Giden gitti gelen yıla merhaba
Ömür duvarında yeri var bir taşın
Giden gitti gelen yıla merhaba

GELİNCE VAKTİ

Aydınlığa gebedir her karanlık
Gelince vakti gün doğar şafaktan
Kurtarıcı bekleyen tüm insanlık;
Silkinip kurtulur, bin bir tuzaktan

GELEN GEÇER KONAN GÖÇER

GELEN var mı, vade dolup gitmedik?
Kurulalı dünya böyle sürüyor
Kim varmış ki, musallaya yatmadık?
Gönül gözü açık olan görüyor

GELMEZ MİYİM?

Sen “Gel” dersinde ben sana
Koşa koşa gelmez miyim?
Minnetten sayarak cana
Maşa maşa gelmez miyim?

GEL SENİNLE…

Özlem duyar bülbül güle
Vuslat yükleyelim yele
Beraberce hep el ele
Verelim mi gel seninle

GERÇEK

Şunu bunu suçlamaya gerek yok
Bir milleti ancak cehalet boğar
Gerçek şudur ki, kafana iyi sok
Güneş, karanlık gecelere doğar

FETİHLE FATİH

Allah diye çağlarken gözlerden sel
Boş çevrilmez duaya açılan el

Yeter ki istesin yüce yaradan

TOPRAĞA FİDAN DİKELİM

Koca çınar olsun diye
Toprağa fidan dikelim
Bugün, yarın, biteviye
Toprağa fidan dikelim

FİKRİ SABİTLER

Bir konuştu pir konuştu
Fikri neyse zikri de o
Şakşaklandıkça da coştu
Fikri neyse zikri de o