Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

Söyler misin? Acep neden
Anlamazsın beni gönül
Çalıp durdun bin bir telden
Dinlemezsin beni gönül.

Bir gül olup bitmedim mi?

Gönül niye kabarırsın
Dolup akmadıktan sonra
Yâre niçin darılırsın
Aşkla bakmadıktan sonra.

Sırt dönmüşsün güzellere

GÖNÜL KUŞUM

Başkası değil kendi nefsimi
Ele gelsin diye yeresim gelir
Tâ! Baştan tırnağa bütün derimi
Tefe girsin diye geresim gelir.

GÖNÜLLERE DOKUNALIM

Görmez misin, ömür kısa
Gönüllere dokunalım
Yarın için çekip tasa
Gönüllere dokunalım

GÖNÜL-8

Bin bir hile bin bir dümen
Yalan dolan tümen tümen
Kırdığın bir kalbi hemen
Sarmaz isen ağla gönül

GÖNÜL DAĞI ISSIZ, ACEM KIZI KİMSESİZ…

*Bozkırın Tezenesi Neşet Ertaş’a ithafen

Esti yine sam yeli salladı çınarı kökünden
Koca çınar dirense de yorgun düşmüştü yükünden

GELECEKLER İÇİN

Gümüşü bilmeyen altını bilmez
Sarraf bilir altının kıymetini
Sen çağır dur, gelmeyen gelmez
Gelecekler için çek zahmetini

Kaymak varken bala tuz
Katılır mı be gafil?
Kemik varken yala buz
Atılır mı be gafil?

Ne bu takke bu külah?

GARDAŞ GUZUSU
Şaka derken gerçek hasta
Olmuşsun Gardaş Guzusu
Korkudan mı? (!) Sararıpta
Solmuşsun Gardaş Guzusu

GEÇEN YILLAR

Otuz beş mi kaldı altmış oldu yaş
Saymayı bıraktım geçen yılları
Bunca yıl hep nefsimle ettim savaş
Arkında akıtamadım suları…