Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

Yaratanı hatırlatan
Ne güzel sembolsün lâle
Görene yürek sızlatan
Ne güzel sembolsün lâle

Mavi mi dersin sarı mı?

KÖYLÜ KALAMADIK, ŞEHİRLİ OLAMADIK

Akıl erdiremedim bir türlü nedense
Köylü kalamadık, şehirli olamadık.
Şehirdeyim de sızlar yüreğim köy dense
Köylü kalamadık, şehirli olamadık.

Köyüm sende bir haller var
İbibikler ötmez olmuş
Nerde o piri kocalar
Tüten baca tütmez olmuş

Yazacak onca dert var da;

Üfürükle ırgalanıp
Delice esmem, esemem…
Dışarıdan kurgulanıp
Devlete küsmem, küsemem…

Kayırmam akraba, yeğen

“Hanginizin daha güzel davranacağını
Sınamak için ölümü ve hayatı yaratmıştır.
Mülk suresi ayet:2”


Her çıkış inişe gebe sonuçta

MUTLAKA GÖRMELİSİN
Ey Oğul! Sen Türksün, dağlar gibi kükremelisin
Avratça yaşamaktansa erkekçe ölmelisin.

Kanundur bu; Türk’e Türk’ten başkası dost olamaz
Bunu; alın yazın, kaderin diye bilmelisin.

Dün doğmuş gibi daha
Ne çabuk geçti yıllar
Erdim derken felaha
Mahşere çıktı yollar

Kendi derdinde herkes

Ne varsa benim dediğin
Veren de O, alan da O
Acı tatlı her yediğin
Veren de O, alan da O

Gençsin ya salın ha salın

VUR KESERİ YONT KENDİNE

Sabah akşam hiç durmadan
Vur keseri yont kendine
Selam verip geç sormadan
Vur keseri yont kendine

YA DOĞRU SÖYLE…

Her söze karışan kişi
Ya doğru söyle ya da sus
Bırak; dedi ki, demişi
Ya doğru söyle ya da sus