Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Salınır durur gece gündüz
aşağı yukarı
sanırsın ki zaman ve hayat bu
Oysa ki;
doğumdur nicelin niteliğe gebeliğinden
sallarsın beşiğini

Boş çuval dik dursaydı
oluklu mukavvadan kolilere hava basıncından üç boyut hacmini basardık
ardındanda carttt diye koli bandı çeker
hava satardık sahamızda.

İçgüdüsellik ile hep ç(özümsüz)

Bacak kadar çocuk olmanın ölçütünde
başıma el konulmuştu
işte bu andan ötesi bensiz büyütüldü
artık sahip(siz) dim

4 kutsal din olabilir
lakin kutsallığı kutsayan
5.inanç özel mülkiyet

Paranın;
dini-imanı ve milliyeti yok azizem

Soluk alacak mesafelerdir aklının Feri
af buyur hayat
seninde ananın hörekesini işgal ettim
az miktar
çok nefeste
soğuk alır mısın

sana soğuklardan bahsedeceğim rüzgarlar ellerini üşütecek sende; o büyüleyici ellerini o esen rüzgarlardan koruma duygusunu doğduran ve; sıcacık ceplerine daha derin saklattıran sana inat bulutlarin arkasın da saklanan güneşten..! nelerden vazgeçtiğini anımsatacak sana seni terketmiş gibi seni aydınlatmıyan fersiz günes soğukta bırakacak ve sebebsiz sanacaksın sencilliğini sadece; kar taneleri yüzüne soğukça dokunan yanaklarına deyip yüreğinin sıcaklığından eriyip su olanın farkındasızlığını tabiatına teba etmeye çalıştığın sana o soğuklardan bahsedeyim mi? son kez.! beni kendine bırakıp gitmeden az önceki halinden sebebi suretinden uzaklaştığım..

yaşamanın nedeni
gereksizliğinde farksız.
Düşünülmedi.

Panikte;
açlık-parasızlık

Diyelim ki;
maddi ve manevi fukarasın düşlerinde-düşüncelerinde
Soğuk havada çık dışarıya
içindeki seni daraltan somut sıkıntıyı üfle nefesinden
sonra
izle bak

Ufkun sınırlarında röper noktası bırakılmasın
sonsuz
özgürlüğün gelip geçiciliğine
son-sus payı önyargıyı kırsın.

anayasanı bertaraf ettin,

Bozuk bostana girmeyen zirai algı,
güç/çük burcuva sekterizmidir
salla getsinler aristokratları mühimmat deposuna

Bildiğim sandığım herşeyi ikiye ayırıyorum..!
yanılmadığımı buluyorum açtığımda sandığın kapağını.