Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Bizim bu dünyada mutlu olmak için şansımız vardı,
iken
Karanlık gece geldi ve bizim buralarda büyüdü

acımız ile iç içe olduk.
hayallerimizi, emekleyerek büyüttük

Bu yeşillik
bu çiçeklenme
döllenme
açılıp saçılma-dallanıp budaklanma
bana ait değil sevgili

Git şikayet et beni kıra/cam canını
bulabilirsen bir vicdan mercii

Bu dünyada birbirine bağlı ilintiler
keçi kılıyla düğümlü birbirine
inat eden kazanır

Tutku başka birşey
onu aklımızda bile tutamayız.

görebileceğimiz en son sabahta,
güneşin yeni doğuş zevkine söyliyeeğimiz son söz
şu olmalı;

Gazeli yaprağın da son kuru

Esiyorsa

esiyor sa hüznü hazana

Meteliğe kurşun atmaya lüzum yok
niteliğe gülümse -yeter -
bu sevinç kalbinin en ücrasından gelecek.

karıncayı ''bile'' ezmem fikri ile
zengin olma fikri arasında bir fark yok

İnsani durum ve koşullara egemenler hükmedip,
güç onların ellerinde ise,
ortada;
kayıp Kavramlarda;
yitik bir neslin olması da olası
bu Zaman ve İnsan kaybının telafisi

Gaye ile arasında birşey yoktu öznenin
yalnız nesnenin yüklemi ağır geldi
sıfat zamirlerine üçüncü çoğul eyleminde yansız

yarım kalan bişeyler var bu cümlenin tamlamalarında

yel kovamayan naçar bu!
an ve zaman
gün örselemesinde saldırgan

insana akrep sokumu acı kor

Makinist olmak isterdim küçükken
olmadı.!
Şimdi; istim almışken duygular
hayat kendi raylarında (k/ayıp) gidiyordu zaman.

Hasretlik ve ayrılık gar/anlık oldu.