Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

İstanbula yolun düşer de
bir şiir bırakmazsan denize.

Son lokmanda simidin;
son susamında bir göz hakkı değdiyse martıya
çözüver gitsin boğazın düğümlerini.

Aşamadıklarımdan kaç kez geriye düş/dün
yaşayamadıklarıma.
Közünde saklıymış kozum
elimdeymiş meğer dün de unuttuğum anahtarım bugünüm de.
Açayım mı mevsimlerin kapısını
aralayayım mı baharı yaza doğru.

Sizi;
yaşarken seviyorum tanrılar
öldükten sonrası
boş laf milat değildi.

Halkın kurtulamayışını tutamayacak ip ucu bırakmayan

Yaşadığımız topraklar,
bir tımarhanenin ön ve arka bahçesi
Uykularımda bile yoktular

şimdi
gece karartmaları karabasandan

Canın sıkıldığında
geç boğazımdan
çözüldüğün düğümüne bağlandığımı bileyim bileyleneyim bıçkın -keskin tarafımızdan
ikiye bölünelim yanlış
(yalnız)
tarafsızlığımızdan oluşsun bu sızıp kalmalar.

Şaşırtıyor bu havalar bizi
ne zaman seni içime çeksem
varlığımız oluyorsun
havadan sudan şeyler kadar umursuz-umarsız yaşamak sevincindeki soluk
ve!
Rakımıza kattığımız SU kadar keyifli kan dolaşımı..

Ayaklarımın yalınayak bastığı gün
çöreklendi kekik sancıları
kalp tekleyip
şefkat;
kollarını açtığında başladı emeklemeye.

Seni kaybettikten sonra;
İstanbul'u ayazda sıcak kuytu arayan sokak çocukları gibi düşündüm hep
Oysa ki;
Orası sende yaralı kuş gibiydi
elinin altında kanayan
kanatlamayan

Gözünün karasının matemi değildi,
gecenin siyahı.
Matem mi yalnızlık?
hiç değildi.

Sevmek yazıldı boynumuzun borcuna,

Hukuk herkesin ihtiyacı değilmiş
bunu gördük memlekette
ve
algısız-sorgusuz
insan türü yetiştirildi
bu en acı olanı