Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Yaz baharda kışları yaşamışım
Her gece dost seni düşlemişim
Ben seni nasıl da çok sevmişim
Severken gerçekleri görmemişim

Gülleri hiç dalından dermemişim

Ayrılık hasreti çoktu içime
En çok ayrılık gider gücüme
Nasıl dayanılır zeynep'ime
Allah'ım sabır benim halime

Tatlı gülüşü gitmez gözümden

İlahi aşka sevgiye uzandı elim,
Onun aşk ateşi ile yandı gönlüm,
Gerçekleri söylese kemiksiz dilim
Huzurla dolsa hep bu deli gönlüm.

Cehennem çukuruna batıp çıkmadan,

Yaylasından, çayırına,
Yeşilinden, bozkırına,
Ormanından, stepine,
Ben Sana aşığım Anadolu,

İhtiyarından, gencine,

Şafak yeni bir güne atarken
Güneş henüz ufukta doğmadan
Uykun mahmurluğu kalkmadan
Hep gül,hep gül olarak kal

Başını düşünceler sarmadan

Gül dedim kaderim niçin neden gülmezsin
Neden benim bağımda hiç güller açmazsın
Yoksa benim gönlüm gibi sende yorgunsun
Söyle benim gibi hangi vefasıza dargınsın

Halil ÇOLAK 13.02.2010

Sevgini yıllarca yüreğimde taşıdığım
Yıllarca seni görmek için beklediğim
Yüreğimde aşkınla beni yakıveren ateşin
Geldim gördüm seni Divriği’m benim

Ulu caminde huşu ile secdeye vardım

Hazır ol silah başına Türk milleti kutsal vatan elden gidiyor
Eğil de kulak ver toprağa şehit deden bak sana ne diyor
Durdur, alçak iki yüzlü düşmanları, hayasızca üzerine geliyor
Vatan için, din için savaşan millete Allah zafer vaat ediyor

Bak tarihi incele orada geçmişinden ceddinin köleliğini bulamazsın

Fışkırıyor her gün içime koyduğun hüznün,
Yanardağ gibi yakar kül eden bedenimi
Gönlümü kavuran ağustos sıcağı bugün
Gurbet olan Ankara’da bitirdin beni.

Yorduğun bu gurbetçiyi de atıp maziye,

Dost

Dost, dost diye düştümse derde
Dost değim o insanda nerde
Ölüm döşeğinde yattığım anda
Seven dostlar beni unutmasınlar