İnsan zaman içinde, bir Dünya'ya başlamış
Başka sefalar peşinde, kendi nefsini taşlamış
Gurbet elde kalınca, Ahret-i Vatan'ı unutmuş
Körpe insanlık çiçeğini, hırs tezgahında kurutmuş.
yine sensiz bir gecede
yağmurda ıslanan sokakların
kaldırımlarına düşen ışıklarını çiğniyorum
çığlıklarımı gizliyor şehirin sakin yaşam ruhları
senin bende azar azar gidişin gibi
dalardı gözlerim,
geçerdi karanlıklar içinden
ve tutamazdı kimseler
bilmezdi
yalnızlık
kulaklarımda çınlardı...
gözlerinden akarken
dayanılmaz yürek yaşları
ölümünü sorgulamadan
ölümden korkmadan
yanar bağır yangınları
Dini siyasete alet ettiler
İkiye bölündü sancak ile ay
Türbanı politikaya kattılar
Vay benim ümmetim vay vay
Memleketi satmak hidayet oldu
Ne bir yerim var şu dünyada,
Ne bir gönülde meskenim,
Hiç kimse kalmamış ardımda,
Tek bir nefer, yek bir askerim.
Yalan riya olmadan, dünyayı dolaştım,
İşte geldik gidiyoruz hayattan
Bir kuru ekmekle bir soğuk aştık
Mızrap olduk aşk elinde hiç yoktan
Kah saza vurduk kah sözünden aştık
Kandırdılar türlü türlü laf ile
Ne kaderime ağladım
Ne isyan ettim şansıma
Bir günde bir ömür yaşadım
Dünya denen mapusta
Yürüyorum önümde ömrüm
Yaşanan tüm acıları bi yana,
Bırakıp koyan yeni yıl.
Geçmiş günahları bi anda,
Arıtıp soyan yeni yıl.
Yılboyu kalmışın aç,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!