Hakikatin Ağırlığı Şiiri - Seyrani Göl

Hakikat şu ki;
bir yerim kırık değil artık,
sanki bütünüyle dağılmışım.

Rüzgâr değse ses verecek,
kurumuş bir çeşmenin taşları gibi
içimde eski suların yankısı dolaşıyor.

Günler geçiyor.
Takvim yaprakları düşüyor,
mevsimler usulca yer değiştiriyor.
Ama içimde duran şey zamandan yapılmış değil.
Bir dağın gölgesi değil artık;
sanki bin yıldır yerinden kıpırdamayan bir kayanın içindeki sessizlik.

Sanırdım ki zaman,
önüne çıkan her şeyi sürükleyen bir nehirdir.
Meğer bazı acılar akıntıya kapılmıyormuş.
Kayanın içine düşen bir kıvılcım gibi sönmeden kalıyormuş.

Ne kadar yürürsem yürüyeyim kendimden uzağa gidemiyorum.
Çünkü insanın en uzun yolu ufka doğru değil,
dönüp dönüp aynı kapıya çıkan iç koridorlarından geçiyormuş.

Bazı geceler kül oldu sandığım yıldızlar yeniden korlanıyor.
Bir hatıra düşüyor göğe,
unutuldu sanılan bir ses,
yarım bırakılmış bir bakış...
Ve karanlık eski ismimle sesleniyor bana.

Belki de hakikat, sağlam kalmakta değil.
Çatlaklarından sızan ışığı,
çatlaklarından giren geceyi,
çatlaklarından büyüyen sessizliği inkâr etmeden yaşayabilmekteymiş.

İnsan bazen kapıyı aradığı yerde bulmuyor.
Bazen en çok dağıldığı yerde duvar sanılan şey açılıyor,
ve içeriye kendisi giriyor.
S.GÖL