Hakan Yükün Şiirleri - Şair Hakan Yükün

Acılara alışırmış insan
gözleri eli teni ve yüreği
gizleyebilmek için herşeyi
nasır tutarmış insan

bülbülün yediği tutmuş

aşılan denizlerde büyüsü dalgalanır sevdanın,
yakomozlar samanyolu,tılsımında ışılay
nefesi tutsak içimde sakladığım dumanın
h.y. nevrimin döndüğü,gölgesi dolunay.

Mor dağlarda karmaşık çizgi
patikası özünde gizli
ayaklar altında ot bitmedi
Hiç!..
yanyana cancana yürünmedi
H.y

Dünya karışır
Kaçak tütüne;
Özünü çekerim,
İçime.
Duman duman tüter de
İzmariti kalır elimde.

kuyruklu Tahir yumurta kanalda
uzanmış Zühre bekliyor yatakta

arzular şelale genler takipte
kavuştular birbirlerine çekirdekte

Derin yüreğim dipsiz hislerim
Bak merdiveni yok gözlerin
Avuç içi topraktır kaderin.
H.y
Onada kök salar büyür Neferim........

Yalnızlığıma eşyalar
kalabalık...
vazgeçtiklerim
sularda alabalık

anasını satıyorum

dumandır.
yanık kokar dağlar.
azrail tırpanını rastgele sallar.
toprak kana susar.
ölüm kelebekleri gezer.
namert ve mert.

Kavağın gölgesi ulaştı çocukluğuma
Düştü dosdoğru Yalın har toprağa
avluda beslediğimiz köpekten öğrendik,
sadakati ve sevdiklerimizden uzakta ölmeyi.......
has ekmeği cam dolaplarda buğulanırken,
Esmer kastra ekmeğini bölüp yemeyi

umutsuzluğum kadar çok sevdim seni
H.y
ben umudumu hiç kaybetmedim ki...