Seninle başladı her şey, mutlu olma ümidi bile yoktu.
Yarım gülüşler arasında sanki sıkışıp kalmıştı o masum çocuk, henüz 8 yaşında.
Büyümeden kırılmıştı umutları, yaşından çok sanki dertleri daha hızlı büyüyordu.
Gülmeden ağlamayı öğrendi çocuk.
Sevmeyi hiç beceremedi çünkü hiç sevilmemişti.
Ben aşkı seninle yaşadım işte.
Kalbime gönlüme söz geçmeyince.
Aklımın firari sürgün ömrüne.
Yinede bir türlü sen olamadın.
YORGUN DÜŞLERİM
Çok yordular beni anne,
yaşamak istedikçe ölüme terk ettiler.
Zamanla hayatımda ne çok şey yitirmişim;
Yorgunsun çocuk...
Çok mu kırdılar seni,
çok mu incittiler seni?
Kafanı kaldır, gözlerime bak şimdi;
Ben, gönlü kırgınlıklarla dolu kalan bir mahkûmum, anne.
Cezalar kesilmiş naif yüreğime,
Prangalar vurulmuş bileklerime;
Bir de sensizlik düşmüş gönlüme nasip, be anne.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!