Şimdi seninle iki ayrı yolda karşılaşırsak.
Sakın ağlama sevdiğim. Nasipte yokmuş deyip geçip gidelim.
Büyük izler büyük aşklar koyduk kesemize, büyük
sözler ettik ikimizde.
Nedendir bilmem, adını koyamadığım nice umutlar saklı
bu çocuk yüreğimde. Hep çiçeklerim büyümeden kopartıldı belkide bu yüzden, korkuyorum.
Kimseye ihtiyaç duymadan yaşamak mümkün degil mi?
Hepmi birilerine ihtiyaç duymalıyız. İnsanlar bu kadar güvensizlerken bunu yaşamak çok zor. Yine başa dönüyorum.
Kal diyemedim kalmamaliydin çünkü
Suskun olmuş bu şehir artık gülmüyor çiçekler Sen geldin sanırsın ama bende hep uzaktaydın.
kirletilen sadece ellerimiz değil, yüreklerimizde Kirlenmişti.
Biraz hüzün, biraz yalnızlık ve bitmeyen bir sensizlik düştü bana.
Sensiz bir güne daha merhaba.
Hatıralar seni unutmama izin vermiyor.
İnan bende seni unutmak istemiyorum.
Seni unutmanın bir tarifi yok çünkü.
Hayatta insanı en çok gitmez dediklerimiz, yada bitmez sandıklarımız bitirirmiş. Anlayamadım.
kül olmuş alevdim aslında kimsem olmadığı için değil de
yalnız olduğum için küskündüm insanlara.
Merhametsiz olandan aman dilenmezmiş, oysa benden çok şeyi alıp götürmüştü hayat önce konuşmayı unuttum, sonra görmeyi çok sonra anladım ki ben aslında kendimi bile unutmuştum.
Sevgilim bu sabah umut kokuyor tüm şehir, ve gökyüzü. Aklıma geliyor hep, bitmek bilmeyen hasretin. Gülüşlerine tutsak olduğum sevgilim.
Yine zambaklar büyüdü bilirim çok severdin, bugünde her sabah olduğu gibi seni yanımda arayarak uyandım.
Bütün evin her köşesinde seni bulma ümidiyle dolaştım, baktım yoksun sen yoktun, önce gözlerim doldu, sonra yüreğim tutuştu.
İyi değilim dünden bugüne birşey değişmedi
Hayatıma aldığım insanların sahte gülüşeri arsasında yine sıkışıp kaldım.
ziyan olmuşuz kimin umrunda sevmişiz ama sevilmek yasak.
Herkesi mutlu edecek bir yüreğe sahibiz
Bir sevdanın doğuşunda kayboldu umutlar. Sensizliğin ilk canımı yakışıydı.
Sen yoktun; artık olmayacaktın. Bütün şehirler sessiz, bende sensizdim.
Masum bir çocuk gibi gözyaşlarım yüreğime akıp durdu. Yine gün bitti. Gökyüzü karanlığa boyandı.
Başlamadan bittigini fark etmistim. Aslında bir bir tükeniyordu umutlar.
Camın köşesinde akıl hastanesi doktorların bile fark edemediği, bir adamın gözyaşları yalpalıyordu camları.
Neydi bu hüznün, bu domur domur dökülen gözyaşların neydi sebebi, korkar olmuştuk mutlu olmayı zihinlerimizden geçirmeye bile, gün be gün tükeniyor tüketiyordu hayat.
Bir süre sonra alışıyordu insanlar, hayat bir şekilde öğretiyordu, bir tokat gibi gerçek hakikat olan ne varsa.
Geceye düşmüştü yaşlı gözler biraz hasret biraz sen vardın merhamet yoktu.
Gülüşler sahte yalan dokunmuştu sözlere,
Unutmamı bekleme ne seni nede yalanların içerisinde kaybettiğim kendimi arar oldum.
Bir düzlük gördüm sanki ormanın içinde huzuru arayan bir yüreğim birde tenimin gölgesi sahipsiz yoksundu şimdi. Ellerin yoktu, gülüşlerin yoktu, birden kararmıştı gökyüzü, güneş çoktan gitmişti, geceyi gündüz eden ışık saçan bir yıldız gibi parlayan gözlerin yoktu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!