Hafize Sultan Şiiri - Yahya Kaydul

Adını Koyamadığım Bir Sızı

​Hangi pencerenin buğusuna çizsem yüzünü,
Bilirim, yabancı bir el siler izini her sabah.
Sen, bir evin çatısı altında nefes alırken;
Ben, sokaklarında yankılanan o kimsesiz eyvah...
Huzurun yerinde mi? Ellerin sıcak mı orada?
Yoksa sen de mi üşürsün tam kalbinin ortasında?

Biliyorum, bir yerlerden bakıyorsun bu satırlara,
Gizli bir merakla, belki de sızlayan bir yarayla.
Gözlerin değerken ekrandaki her bir harfime,
Hissediyorum; ruhun hâlâ o bıraktığım yerde.
Sen başkasına "ev" derken, bana "gurbet" oldun,
Ben ise her dizede seni arayan bir nöbet...

Bir imza kadar yakınsın o kağıtlar üstünde,
Ama bir ömür kadar uzaksın şu çaresiz gönlümde.
Yazdığım her feryadı sen okursun diye haykırdım,
Duyulmayan sesimi senin sessizliğine bandım.
Gör beni, duy beni ama sakın dokunma;
Bu yangın artık sadece beni yakar, sen korkma.

Uzaktan izle beni, bir gölge gibi sessizce,
Gör ki nasıl tükenir insan her gece böylece.
Özlemin uçurumdur, kenarında yürüdüğüm;
Senin "mutluluğun" ise boynumdaki tek kördüğüm.
Şimdi başını yavaşça kaldır ve göğe bak,
Aynı yıldızın altında, ayrı dünyalarda yanarak...

Sen orada, başkasının haram helalinde,
Bense buradayım, bir "keşfet" köşesinde...
Mühür diye vurdum adını en kanayan yerime,
Duy artık, uzaktan izleyen Hafize Sultan;
Sen benim yokluğumsun, ben senin hüsranın!