Gün Gelir Şiiri - Yahya Kaydul

Gün gelir...
Ar hayâ vitrin süsü, edep ise antika,
İtibar ölçülür oldu, cüzdandaki rakamla.
Eskiden söz senetti, mühür vurulmazdı dile,
Şimdi yeminler bolca, ama her iş bir hile.

​Gün gelir...
Bilginler dilsiz kalır, cahillerde gür seda,
Doğruluk garip düşer, her köşe başında veda.
Mekânlar "lüks" doludur, içinde huzur yoktur,
Sofrada bin çeşit var, ama gönüller açtır.
​Gün gelir...
Selamın yerini almış, soğuk birer "emoji",
Dostluklar "beğeni" kadar, bitti eski enerji.
Komşu komşuya yabancı, duvarlar sanki kale,
Ekranlara hapsolduk, düştük ne garip hâle.

​Gün gelir...
Moda derler adına, yırtık pırtık giyilir,
Akıl firar eylemiş, zırvalara "baş" eğilir.
Okumadan âlim olan, görmeden şahit kesilir,
Meyvesiz dallar şimdi, en yüksekten seslenir.
​Ama yine öyle bir gün gelir ki...
Göz boyayan o boyalar, yağmurda akar gider.
Sahte alkışlar diner, gerçek sitemler biter.
Bir tebessüm ararsın, bir "nasılsın" uğruna,
Sığınırsın sonunda, o eski edep yurduna.

​Unutma:
Altın paslanmaz ama, bakırı boyarlar sarıya.
Gerçek değer vicdandadır, bakma sen o darıya.
Gün gelir devran döner, aslına rücu eder her can,
Geriye sadece "insanlık" kalır, koca bir mirastan.