Hadi Helili 1962 de Silvan'da doğdu. Silvan Lisesinden 1981 yılında mezun oldu. Eğitimden sonra Silvan'ın Helili (Gündüzlü) Köyüne taşınıp, çiftçiliğe başladı... 25 yıl sonra (2005) İstanbul'a taşınmıştır... Hayatında çiftçilikten ziyade elektrik, elektronik alanında olduğu gibi değişik mesleklerde çalışmış ve tecrübe sahibi olmuştur... Hemen her konu ilgisi çekmiş birçok alanda merak salmıştır... Şuan istanbul da gelinlik işinde çalışıyor...
Adınla övünüpte,
Aslına saygıyla eğildim
Sana olan saygımdan
Dolayı kıyamadığım
Adını hiç anmadım...
Benim canım annem! ..
Denizleri uçsuz bucaksız su mu sandın,
Sen doğan güneşi daimimi sandın,
A! .. avanak.. Sen kendini ne sandın...
Aldığın nefesin bitmeyecekmi sandın...
Kapamış gözünü, ayakta işersin...
Min deynin cihekî wisa ku,
Dengek neyê, tiştekî neyê,
Tenê ez û bêdengiya mezin.
Ne qêrîna mirovan li kolanê,
Ne dengê tivangê li şevê,
Bir divane sabahım ben
Uçsuz diyarlarda...
Yine seller akmış,
Yüreğim yanıyor...
Bu gün, havam yine dalgalı...
Karlı İstanbul sokakları,
Dağların gülü solduğunda,
Anlaki, bir sonbahar geldi...
Yine mevsimlerin, devirsel dönümü başlamıştır...
Yine hasret, yine tasa yine matem...
Dağların gülü solduğunda
Li ber deriyê te yê rengîn,
Sêvek sor, wek lêvên şîrîn.
Dilê min dibê: "Heyran, xwe berde!"
Ma tu qey bi min dikî kenîn?
Her sibe li ber eywana we me,
Dil dil diye, dilenen insan,
Dili ile sövüp, söylenen insan...
Dil olupta, esir düşen insan
Diline arı soksun ey insan! ..
Şivesiyle böbürlenip caka satan,
Bayê sibehê bêhna gulê tîne,
Lê bêhna te nayîne.
Navê te li ser lêvên min dimîne,
Wek duayeke bê bersiv.
Çavên te deryayekî kûr bûn,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!