Hadi Helili 1962 de Silvan'da doğdu. Silvan Lisesinden 1981 yılında mezun oldu. Eğitimden sonra Silvan'ın Helili (Gündüzlü) Köyüne taşınıp, çiftçiliğe başladı... 25 yıl sonra (2005) İstanbul'a taşınmıştır... Hayatında çiftçilikten ziyade elektrik, elektronik alanında olduğu gibi değişik mesleklerde çalışmış ve tecrübe sahibi olmuştur... Hemen her konu ilgisi çekmiş birçok alanda merak salmıştır... Şuan istanbul da gelinlik işinde çalışıyor...
Adınla övünüpte,
Aslına saygıyla eğildim
Sana olan saygımdan
Dolayı kıyamadığım
Adını hiç anmadım...
Benim canım annem! ..
Denizleri uçsuz bucaksız su mu sandın,
Sen doğan güneşi daimimi sandın,
A! .. avanak.. Sen kendini ne sandın...
Aldığın nefesin bitmeyecekmi sandın...
Kapamış gözünü, ayakta işersin...
Bir divane sabahım ben
Uçsuz diyarlarda...
Yine seller akmış,
Yüreğim yanıyor...
Bu gün, havam yine dalgalı...
Karlı İstanbul sokakları,
Dağların gülü solduğunda,
Anlaki, bir sonbahar geldi...
Yine mevsimlerin, devirsel dönümü başlamıştır...
Yine hasret, yine tasa yine matem...
Dağların gülü solduğunda
Dil dil diye, dilenen insan,
Dili ile sövüp, söylenen insan...
Dil olupta, esir düşen insan
Diline arı soksun ey insan! ..
Şivesiyle böbürlenip caka satan,
Bazen durulur kalpler derin derin ve sessiz çarpar,
Artık gönül sancılarıları tüm vucudu kaplar
Şiddetlenir ateş, öyleki vucut, aleve saplar...
Terler, soğuk soğuk yüzün, çiseler damlalar
Sesler, boğuk boğuk hırıltıyla, tıkanır boğazlar
Dost kazığıyla, artık gelir, fırtınayla boralar..
Bir umudun esiriyiz bu hayatta...
Döner dolanırız sağdan sola, soldan sağa...
Bir makinenin kollarına çarpar gibi,
Dönüp yüzümüze vurur,
Feleğin dur durak bilmeyen yılları....
Acı olur bazen yüzümüzü yırtar,
Xeyalek mın hebu,
Xeyalek u hevalek..
Xeyal, her tım lı ber çavémın
U heval ji tım dı mılémında bu...
Bı sari, germi dıdamın xeyalémın
U bı germi ji hénıkayi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!