Hacer Öngör Şiirleri - Şair Hacer Öngör

Her gün sıkılmadan söylerdim sana,
Kara bulutları sen beyazlattın.
Siyah günlerimi,
Ak kalbinle aydınlattın…

Hani diyorum ya,

Aramadın, gelmedin
Görünce gülmedin,
Bekledim sevmedin,
Bir selam bile vermedin
Yinede sana kırgın değilim.

Seni bana sevdiren,
O güzel ruhundu herşeyden önce,
Sonra da o ruhtaki incelikler.
Herkes sever bir şeyleri, veya birilerini
Ama her sevda, sevda olmayı bilse idi olmazdı kara ayrılıklar değil mi!

Bana verdiğin o gül,
Kurudu, kitabımda duruyor.
Hala aşk kırmızısı
Her baktığımda seni çağrıştırıyor.

İki elim bağlı bu yazı karşısında,

Her küçük şey birşeye,
Her birşey de bu büyük sevdama sebep oldu.
Bir bakışla başlayan sevdam,
Şimdi küllenmeyecek kadar büyük bir yangın oldu.

Saçlarımı dağıtan bu masum rüzgar,

Korkum rüzgardan değil,
Bırak garibi essin.
Korkum, mavi gözlerini son bir kez görememekten.

Aslında başka şeylerde var beni korkutan.
Uğultulu esen rüzgar,

Ayrılıktan korkuyorum be gülüm,
En çok ta ayırılmaktan.
İçimden gelen bir hisle başlamak,
Hiç duymadığım bir sesle de ayrılmak istiyorum.

Bu söz beni çok korkutuyor be gülüm,

Hayalimdeki insan mıdır acaba derdim,
Bana ümit ve bakışlarından başka ne verdin?
Böyle dipten sevileceğini bilseydin,
Bu kuru aşkıma tahammül eder miydin?

Sen sevilecek kul muydun da sevdim,

Ne yapsın yüreğim sensizken bu vatanda
Ne yapsın taze gelen baharı,
Tomurcuklanıp çiçek açan ağaçları,
Yerinden yeni biten dağ leylaklarını,
Ne yapsın sensizken bütün bunları.

sen dikenler arasıda nadir kalmış bir gülken
çekip koparmadım mı
hayata küstüğünü söylerken,
sevipte mutlu etmedim mi
tam sevgisini çaldım derken,
gülüp bitti demedin mi?