Amigdala!
Amigdala!
Madem gidemiyorum başka diyarlara
Gönlüme göre
Madem yok gönlüme göresi
Kahverengi Kahvemin rengi
Bulutlarım kahve
Horozum İneğim Kedim Köpeğim
Yeldeğirmenim
Rüzgarımın Rengi Kahve
Kahve de uçar Kelebek Ömrüm..
Ölüvermeyeceksin
Canını canını, öyle kolayca
Teslim etmeyeceksin
İnatla yaşayacaksın inadına
Elbet, artık hiç oyun oynamıyorum,
saklanmıyorum da hiç. Ama bir şey var,
nedir bilmem, asıl olan da bu değil,
olması gereken de.
Varılması gereken hedef burası değil.
Öldürülmeyecek bunu okuyan hiç kimse
Bir damla dahi kanı bulaşmayacak elinize
Kimsenin de burnu kanamayacak
Ve kolayca çıkılacak tezgâhlardan
Kısa bir süreliğine yalnız
Yaşam belirtisi olan şeydi ‘kımıldanmak’
sağa sola öne arkaya
yassılıp kıvrılarak yan dönüp yatmak
iki elin işaret parmağını daldırıp göz çukurlarına
baldıran kökü çıkartırcasına bir uğraşın içinde
beliriveren belirtik belirtiye bulaşık..
Cep telefonu çıktı çıkalı
Kısa tarihli yolculuğuna
Kaç yüz değiştirdi
Hacmini biçimden biçime
Sokup çıkardı da
Bir kadın gördüm sokakta, iki elinde
Birer paket kedikumu taşıyan; yani-
Birçok insan görürüz sokakta görmesine
Çelmez pekçoğu dikkati, kedikumlu bu kişi
Çekiyor ilgiyi nedense- hemen yakındaki
Bir apartman kapısında durup, bırakıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!