Bir Elma, bir Portakal ve
iki Muz, bir tabakta, bir aradalar.
Öyle içten sarılmışlar ki
kıyamıyor İnsan ayırıp,
soyup mideye indirmeye.
Hergün bir miktar dalga da
Çırpınıp durur dalgıç
Alışkanlık onu bu ıssız kıyıya
Menzilleyen
Çünkü tarih
ne zaman önemli hale geldi başarısızlığın
şu komplekse düşmen birden bire mi başladı
uzun süre sen olmaktan memnun sen
şimdi kendiliğinden hoşnutsuzlaşınca sanki
azıcık aralanan kapının ardında tetikteydiler de
sökün mü ediverdiler olumsuzluklar saldırganca
..hep bir başka bahara döngülerimiz..
Sanki bir yığın kadın onu bekliyor -beklemiş-
Terketmeye görüversin sevgilisi bir çırpıda
Ayrılmaya görsün senelerin ortaklığından
Dur! Hele bir ölüversin de eşi
k E l İ m E k A l E m
Kalemde yaşamaya çalışıyorum.
Beni diri tutan tek yer
İsteyerek ve istemeyerek
Elimde tuttuğum tek şey: kalem:
Açıyor penceresini
duvarlar bembeyaz.
“Hayat yalan aslında.”
Misk kokulu taze gelincik
yaprakları çiğ yağmurundan ıslak
bakıyor,
Umut Ya ölüm Ya tutku / Yılanın deri değiştirmesi
Umutsuzluğun sınırlarında kolayca çıkıvermek yorgunluktan
Umut / Son verebilme gücü
Umutsuzluğun sınırlarında
Ya ölümle son bulur yaşam
Sen de en az diğerleri kadar
Değerlisin bebek
Sen de sakin sen de dingin
Sen de hiç küçümsenmedin
Sen de kulak asmadın ama
Sen de kıymetini bilmedin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!