Kolum, kanadım ne çabuk koptu benden.
Bakmazdım ardından hiç.
Göz yaşımı silmek için lazım.
Sonra toprağa eğildim.
Artık kimse gelmesin.
Gelmeyecekleri beklemek artık olmuyor eziyet.
Evet kim aydınlığıyla uğraştımsa,
Başım onlarda sebep eğik.
Artık ilgilenmiyorum beni müşküle düşüreni.
Bile bile kim görmüyorsa beni.
Kaybolup gidiyor sessizce.
Yetmezse de bana nefesim.
Kırılsın olsun zayıf dallarım.
Belki sen kalırsın.
Belki ben de kim bilir bir bahar yaşarım.
Kenan GEZİCİ 22/08/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 22.08.2026 16:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!