Ha Var Ha Yok Şiiri - Halil Kumcu

Ne duman tüter, ne de ateş söner;
Öyle bir kalbe düştüm ki, hükmüm yok.
Yürek her tutuştuğunda "ah!" eder,
Yakar sözlerin; dilin, kemiği yok.

Nefesime hapsettim gözlerini,
Yanımda tutamadım hayalini.
Işığım kaybolmuş, batar dikeni;
Kelimeler eksik, ot yok, ocak yok.

Hissiz, sevgisiz titriyorken kalbim,
Artık hiç atmıyor, aman dilerim.
Gelip girsen ta şurama sevgilim,
Rüya mıydı o? İsmin var, cismin yok.

Yaşamak için bir sebebim vardı,
Yürüdüğüm yollar ölüm çağırdı.
Kaldırım taşları tek yoldaşımdı,
Yük ağırdı amma anlayanım yok.

Sensiz örselendi bütün hikâyem,
Geç kalmışlığın sonu yine elem.
Çocukluk benimkisi, bil bir tanem;
Zehirden de beter, tadı tuzu yok.

Buruk bir duygu yüklenirse kışın,
Kulakların çınlarsa bugün, yarın;
Takılırsa uzaklara ansızın,
Bir derin sızıdır bu; tarifi yok.

Buğulu cama çizdim geçmişimi,
Yanlış kapıda geçirdim mevsimi.
Sessiz film gibi demir alır gemi;
Burası sürgün yeri… ha var, ha yok.

Halilî der: Yâr elinden düştü can,
Gönlümde tükenmiş vuslata nişan.
Gelse de gecikmiş her bir vefadan,
Bu aşk sızım sızım sızlar… bilen yok.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizelerde kendimi saklamıyorum; her satır bir yanımın çıplak hâli. Belki sen de bir Halilî’sin, belki de bir kalbinin derinliklerinde unutulmuş bir aşksın.
Gözlerinle okurken, ellerinle dokunuyormuş gibi hisset; çünkü ben, bu acıyı, bu yorgunluğu, bu hasreti seninle paylaşmak istedim. Bazen sözcükler yetmez, yürek daha fazlasını fısıldar;
bunu duyuyorsan, işte şiir burada tamamlanır. Unutma, her sızlayan kalp bir Halilî taşır içinde… ve her aşk, zamanla ölümsüzleşir dizelerde.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sevda, varla yok arasında bir uçurum gibidir.
•Bir ömür sustuğun isim, bir mısrada haykırılır.
•Yalnızlık, en yakın dostun olur; gölge gibi peşindedir.
•Aşk, bazen dilsiz bir yara, bazen de suskun bir türkü olur.

15 Ekim 2021 / Cuma / Ankara