Güz Halkı Şiiri - Altan Doğan

kuytu yüzleriyle günden dönerler
ölü bir güz asılı kirpiklerinde
daha dillerinden ayrı düşerler
gölgeleri gezinir bozkır şehirlerinde

elişi bir tutumla ne seyrek yaşarlardı
sanki kimse oturmuyor gövdelerinde
bir şey değil öldükleri -hayatları kadardı -
gider bir boşluğa birikirler öylece

ovaları uyurlardı belki bilmeden
düşleri dağılıyor zor bir iklime
sonra ıslıkları göğe atılan ilmek
mor kuşlar havalanır güldüklerinde

kuytu yüzleriyle günden dönerler
çekilirler resimlerin uzak köşelerine
sustukça birbirine nasıl benzerler
bir güz daha ölür kirpiklerinde

Altan DOĞAN