Güvenli liman Şiiri - Elira Mira

İnsan bazen kendi içinde sessizce bir liman inşa eder. Dışarıdan bakıldığında sakin görünen ama aslında içinde fırtınalardan kaçıp saklandığı bir yer… Çünkü geçmişte yaşanan kırgınlıklar, hayal kırıklıkları, yarım kalan cümleler ve insanın ruhunda iz bırakan olaylar bir süre sonra kişiyi yorarken aynı zamanda değiştirir de. Eskiden herkese kolayca güvenebilen biri, zamanla kendi duvarlarını örmeyi öğrenir. İşte o güvenli alan tam olarak böyle oluşur; insanın kendini korumak için kurduğu görünmez bir dünya gibi. Orada huzur vardır çünkü artık kimsenin zarar vermesine izin verilmez. Ama aynı zamanda korku da vardır çünkü insan o alanın dışına çıktığında yeniden kaybolacağını, yeniden kırılacağını hisseder. Bu aslında psikolojik olarak çok doğal bir durumdur. Çünkü insan zihni kendini güvende hissettiği yerlere bağlanır. Acı çeken bir ruh, yeniden aynı acıları yaşamamak için kontrollü bir hayat kurmaya çalışır. Bu yüzden bazen huzurla korku aynı anda yaşanır. Bir tarafın “burada güvendesin” derken diğer tarafın “ya tekrar incinirsen” diye fısıldar. İnsan büyüdükçe şunu anlıyor; herkes hayatına bir şey öğretmek için geliyor. Kimi sevgiyi öğretiyor, kimi sabrı, kimi de nasıl ayağa kalkılması gerektiğini… Ve insan her yara aldığında biraz daha güçleniyor aslında. Eskiden kırıldığı şeylere bugün aynı tepkiyi vermemesinin nedeni de bu. Çünkü artık biliyor ki kötülüğe kötülükle karşılık vermek insanın ruhunu daha da ağırlaştırıyor. Kalbi kirletmeden kalabilmek bu hayattaki en zor ama en değerli şeylerden biri. Birileri sana ne yaparsa yapsın içindeki iyiliği kaybetmemek gerekir çünkü kötülük geçici bir tatmin bırakır ama iyilik insanın vicdanını hafifletir. Hayat bazen geç cevap verir ama mutlaka verir. İyilik de kötülük de bir şekilde insanı bulur. Geçmişe sürekli tutunmak ise insanın geleceğini karartır. Çünkü zihni sürekli eski acılarda yaşayan biri yeni güzellikleri göremez hale gelir. Geçmiş değişmez ama insan geçmişe bakışını değiştirebilir. Kendini suçlamayı bıraktığında, yaşadıklarını bir yük değil deneyim olarak görmeye başladığında iyileşme başlar. Ve en önemlisi insan şunu öğrenir; kendine güvenmeyen birine dünyanın güvenmesi çok zordur. İnsan önce kendi değerini bilmeli. Kendini sürekli birilerine kanıtlamaya çalışmak insanı tüketir çünkü gerçekten yanında olmak isteyen insanlar zaten en karanlık anında bile seni bırakmazlar. Sana inanmayan, seni sürekli sorgulayan ya da seni olduğun gibi kabul etmeyen insanlar aslında hiçbir zaman gerçek anlamda senin yanında olmamışlardır. Gerçek dostluk, gerçek sevgi ve gerçek bağ koşullara bağlı olmaz. İnsan bazen yalnız kalır ama bu yalnızlık kötü bir şey değildir. Çünkü insan en çok yalnız kaldığında kendini tanır, yaralarını fark eder ve kendi ruhuna dokunmayı öğrenir. Belki bugün hâlâ korkuların var, hâlâ o güvenli limandan çıkınca huzursuz hissediyorsun ama bu senin zayıf olduğunu göstermez. Bu sadece çok şey yaşamış bir ruhun artık kendini korumayı öğrenmiş hali. Ve zamanla insan anlıyor ki güvenli liman aslında bir yer değil, insanın kendi içidir. Kendini sevmeyi öğrendiğinde, kendi değerini fark ettiğinde ve geçmişin zincirlerini yavaş yavaş bıraktığında artık kaybolmaktan korkmazsın. Çünkü nereye gidersen git, en sonunda yine kendine dönebileceğini bilirsin.Acı çekmiş ama o acının içinde kaybolmamayı öğrenmiş bir insanın satırları bunlar… Ve benim gibi, kaybolmadan ilerlemeye çalışan herkese; unutmayın, bazen en büyük savaş insanın kendi içinde verdiği savaştır. Güçlü olmak hiç düşmemek değil, düştüğünde kendi ruhunu yeniden ayağa kaldırabilmektir. Geçmiş iz bırakabilir ama geleceğini belirlemek zorunda değildir. Kendinize inanın, çünkü insan en karanlık geceden bile kendi ışığıyla çıkmayı öğrenebilir.