Güvenecek birşey yok Şiiri - Murat Acer

Artık nefes almakta bile zorlanıyorum
Hayatın yükü omuzlarımdan inmiyor
Kendimden çekilmiş bir nehir gibi
Ömrüm kuraklığın eşiğinde
Tarif edemediğim anlamsız duyguların içindeyim
Ne yana dönsem ihanetler
Ne yana dönsem bencil menfaatler

Rüzgarın önünde savrulan bir yaprak gibiyim
Tutunduğum dallardan koparılalı çok oldu
Kendi yaralarımda kurtları besleyen eyüp gibiyim
Şifam Allah'tan kuldan zaten beklentim yok
Hep şeytanlaşmış insanların tuzağında
Hep ihanetlerin hedefindeyim

Bir sigaranın dumanında
Artık kuşkularımı çekiyorum ciğerlerime
Sırtımda saplı bıçaklardan arındıramıyorum kendimi
Günesin doğuşuna hasret kalmış mahkum gibiyim
Etrafım duvarlarla çevrili
Sadakatsizlik zindanlarında
Gerçek sevgiye muhtaç
Yarından ümitsiz biriyim

Derdin en koyusunuda yaşadım
Mutlu olduğumu sandığım günlerin yalan
Olduğunuda öğrendim
Şimdi hatayı kimsede aramıyorum
Herkese hadinden fazla ödün vererek
Hatanın büyüğünü ben yaptım
Vefa kumpaslarında başrol oldum
Sonunda hep hüsran buldum

Masum bir hayal kurdum
Yem yeşil bahçelerde uçusuz bucaksız ovalarda
Gördüm kendimi
Uyanmak geç sürdü dertten kaçan yunusla
Balığın karnında buldum kendimi
Kardeş eliyle kuyulara atılan Yusuf gibi
Çaresizdim
Öyleki bu dünya hayallerime dar geldi
Eksilen hep ben oldum

Şimdi koca bir ömrün özeti
Boşa harcanan yıllar
O yapmaz dediklerinim ihanetleri
Sahte dostluklar ve menfaat düşkünlerinin
Benden çaldıkları oldu
Bana neden kimseye güvenmezsin diyorlar
Her cephede yara almış kalbimle
Yarına küsmüş bu günümle
Güvenecek hiç bir şeyin kalmadığını
Gördüm çünkü