Gün Gelir... Şiiri - Yücel Özkü

GÜN GELİR...
Gün gelir…
Sessiz geceler dile gelir ansızın,
Kırık gönüllerden yükselir en derin sızı.
Bugün hor görülen bir garip insan,
Yarın umut olur karanlık yazıya.

Gün gelir…
Kuru dallar çiçeğe durur yeniden,
Küller arasından doğar kayıp hevesler.
Kibirle yürüyen nice gölgeler,
Bir rüzgâr önünde savrulur sessizce.

Gün gelir…
Yalanı diline mühür edenler,
Hakikatin karşısında susup kalır.
Kalp kıran eller merhamet dilenir,
Zaman herkese kendi yüzünü anlatır.

Gün gelir…
Ağlatan gözler bir gün nemlenir,
Yaktığı ateşte insan yine yanar.
Vefayı küçümseyen gönüller bile
Bir sıcak söz için kapı kapı dolaşır.

Ama öyle bir vakit gelir ki…
Dünya döner başka bir yerine.
Şah sandığın bir piyon düşer ansızın,
Sessiz bir taş koyarlar kader önüne.
Ne taht kalır geriye, ne alkış sesi,
Bir avuç toprak örter bütün ihtişamı.

O yüzden ey gönül,
Ne övgüye aldan ne de güce fazla güven.
Çünkü zaman ince ince işler insanı,
Bir gün herkesi kendi gerçeğiyle yüzleştirir.
Ve sonunda anlar insan;
Bu dünyada baki kalan yalnızca iyiliktir…

Yücel ÖZKÜ
02 Mayıs 2026/19:25