Gülüzar son Şiiri - Sadık Kocabaş

GÜLÜZAR

Turhal’ın içinde açtım gözümü,
Çamura düşürdüm bezden sözümü,
Yeşilırmak aldı çocuk özümü,
Su gibi akıp da gittin Gülüzar

Kavaklar konuştu yelin dilinde,
İlk sevda saklıydı gönül gölünde,
Bir mendil salladın garın yolunda,
Trene bakıp da kaldım Gülüzar

Düdükler inledi akşam sisinde,
Hasret filizlendi bağın özünde,
Adını gizledim türkü sözünde,
Kimseye diyemedim ben Gülüzar

Sonbahar sarardı bahçe duvarı,
Ayazlar soldurdu gonca baharı,
Yüreğim taşıdı gizli efkârı,
İçime işleyip kaldın Gülüzar

Gurbetin yoluna düştüm bir sabah,
Omzumda ekmekti, cebimde ahım,
Dağlara söyledim bitmeyen vahım,
Rüzgâra karışıp gittin Gülüzar

Şantiye ışığı geceyi böldü,
Alın teri aktı, yıllarım öldü,
Bir ömür peşinde koştuğum güldü,
Hayale dönüştün yine Gülüzar

Kış geldi saçlarıma kırağı diye,
Dostlar dağıldılar dört yana niye,
Bir isim kaldıysa gönlümde diye,
Deftere yazılı sensin Gülüzar

Bir gün Turhal’a da döndüm usulca,
Gar aynı gar idi baktım uzunca,
Kavaklar yaşlanmış benimce bunca,
Maziden ses verip durdun Gülüzar

Kalemsiz Şair der ömür bir handır,
Konan da göçendir, kalan da candır,
Şu dünya dediğin bir eski andır,
Hatırımda kalan sensin Gülüzar