Gülüzar 2 Şiiri - Sadık Kocabaş

GÜLÜZAR
Boyun eğer, el pençe durur sanırdın,
Hasretinle sararıp soldum Gülüzar.
Beni kendin gibi mağrur tanırdın,
Kapımda rızalık dile Gülüzar.

Ferman buyursam da susar mı sandın?
Kahrını çekmeye küser mi sandın?
Rüzgârın önünde eser mi sandın?
Bahtıma karalar çaldın Gülüzar.

Zannetme ki yolun izini bilmem,
Gönül sarayından tozunu silmem.
Ağlasam da cihana yüzüm gülmez,
Derdinle deryaya daldım Gülüzar.

Üçü beşi hesap etmez geçerim,
Vuslat şerbetini zehir içerim.
Kendi kefenime sabır biçerim,
Ahını mahşere saldım Gülüzar.

Mecnun olup düştüğüm o çöller dar,
Gönlümde bitmeyen koca bir ah var.
Viraneye döndü bak o eski yâr,
Baykuşlar yurduna kondu Gülüzar.

Dertli başım bekler ecel işini,
Kaderin önünde sıkar dişini.
Derdini unutup Kalemsiz Şair,*
Kendi mezarını kazdı Gülüzar.