Gülüşlerin Kalbi Kırık Şiiri - Erkan Tankut

Gülüşlerin kalbi kırık…
Sen bilmezsin belki ama
Ben, sen güldüğünde bile
İçindeki sızıyı duyarım.
Çünkü birine aşık olunca
Onun sustuklarını bile dinlemeyi öğreniyor insan.

Gülüşlerin kalbi kırık…
Her tebessümünde saklı bir “keşke” görüyorum,
Sanki biri seni yarım bırakmış
Ve sen, tamamlanmayı hâlâ kimseye söyleyemiyorsun.
Ben ise, sana tamam olmayı
Söyleyemeyecek kadar kırılganım.

Gülüşlerin kalbi kırık…
Sen gülerken gözlerin bir anlığına dalıyor ya,
İşte o an,
Ben seni en çok sevdiğim an oluyor.
Çünkü insan ancak gerçekten sevince
Birinin acısından bile güzellik çıkarabiliyor.

Gülüşlerin kalbi kırık…
Ve benim kalbim,
Senin o kırık yerlerine dokunmaya cesaret edemeyecek kadar
Sana aşık.
Ya incitirsem diye korkuyor,
Ya “gitme” diyemem diye susuyor.

Ve yine de…
Senin her gülüşünde
Benim içimde bir dua yükseliyor:
“Kalbin kırık olmasın…
Olacaksa da
Benim ellerimde kırılsın.” Çünkü bil ki…
Ben seni,
Başkasının kırdığı yerlerinden değil,
Sana dokunamadığım yerlerden sevdim.

Ben seni,
Gülüşünün ardındaki o sessiz kırıkları
Kimseye göstermediğin hâlinle sevdim.

Ve eğer kalbin bir gün
Omzuna yaslanacak bir yer ararsa,
Bil ki ben
Senin en kırık yerlerine bile
Üşenmeden sarılacak kadar
Sana aşığım.

“Sen gül diye,
Ben içimi susturdum…”