Gülüşlerimin Ardındaki Sessizlik

dışarıdan güler yüzlü görünsem de,
içimde bambaşka duygular var.
bir yanım bahar kokar,
bir yanım sonbaharın solgun yapraklarıyla dolu.

sokaklarda yürürken
adımlarım hafif, yüzüm aydınlık,
ama kalbimin arka odalarında
sessizce oturan hatıralar var.

kimse duymuyor içimdeki kırık sesleri,
çünkü kahkahalarım yüksek çıkıyor.
kimse görmüyor karanlık gecelerimi,
çünkü gündüzleri güneş gibi gülüyorum.

bir tebessüm konduruyorum dudaklarıma,
sanki hiçbir şey olmamış gibi,
oysa içimde saklı bir defter var,
her sayfası yarım kalmış cümlelerle dolu.

birine bakarken gözlerim parlıyor,
ama içimde
çoktan sönmüş bir yıldızın külü uçuşuyor.
kim bilir kaç hayal
zamanın avuçlarında ufalanıp gitti.

dışarıdan neşeli bir şarkı gibiyim,
ritmi hızlı, sözleri hafif.
ama içimde çalan başka bir melodi var,
yavaş, derin ve biraz hüzünlü.

geceleri, herkes uyuduğunda
maskelerimi çıkarıyorum.
sessizliğin içinde
gerçek yüzümle baş başa kalıyorum.

o zaman anlıyorum
gülüşlerimin ne kadar yorulduğunu,
kalbimin ne kadar konuşmak istediğini
ama kimsenin dinlemediğini.

belki bir gün
birisi gözlerimin içine uzun uzun bakar,
ve gülüşlerimin arkasındaki
o ince sızıya dokunur.

o zaman
ne kahkahaya gerek kalır,
ne de saklanmaya.
sadece kalbim konuşur,
ve ilk kez
gerçekten duyulmuş olurum.

Mustafa Alp
18/02/2024 05.00