Gülümseyin Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Gece çekildi biraz önce,
bir masadan kalkan son misafir gibi,
arkasında yarım kalmış düşünceler,
suskun bardaklar,
bir de kimsenin sormadığı bazı sorular bırakarak.
Şimdi pencerenin önünde duruyorum.
Gökyüzü kendini yeniden kuruyor.
Bulutlar, güneşin eski dostları,
uzun bir yolculuktan dönmüş gibiler;
yavaş yavaş yükseliyorlar,
sanki göğün içinde değil de
insanın içindeki karanlıktan geçiyorlar.
Gördünüz mü onları?
Bir sabahı taşır gibi,
bir çocuğun düşlerini korur gibi,
bir ağacın yıllardır sakladığı yeşili uyandırır gibi
yükseliyorlar.
Ve gün,
en berrak yüzünü gösteriyor dünyaya.
Oysa ne çok şey yaşandı gece boyunca.
Kaç insan kendi yalnızlığını saydı sessizce,
kaç pencere karanlığa baktı,
kaç kalp kırık bir saatin tik taklarıyla sabahladı.
Ama sabah böyledir.
Kimseye hesap vermez.
Gelir.
Bir ışığı alır uzaklardan,
bir kuşun kanadına iliştirir,
bir bulutun omzuna bırakır,
sonra usulca insanın yüzüne dokunur.
İster ki gördüklerimiz yalnız gözlerimizde kalmasın.
Biraz ruhumuza aksın.
Çünkü insan bazen bir sözcükle değil,
bir sabahla değişir.
Bir ışığın perdeye düşüşüyle,
bir yaprağın yeniden kıpırdayışıyla,
uzaktan gelen bir martı sesiyle.
Ve anlar ki,
umut büyük şeylerde değildir çoğu zaman.
Bir bulutun aralanışındadır.
Bir çiçeğin inadında.
Bir insanın, bütün yorgunluğuna rağmen
yeniden gülümsemesindedir.
Onun için diyorum ki;
Mutlaka güneş açacak.
Belki bugün,
belki yarın,
belki beklediğimiz zamandan biraz daha geç.
Ama açacak.
Yaşam yeniden çiçeklenecek,
yeniden karışacak sokaklara,
ağaçlara,
çocuk seslerine,
sevdiğimiz insanların gözlerine.
Ve biz,
bütün eksiklerimizle,
bütün kırgınlıklarımızla,
bütün yarım kalmış hikâyelerimizle
yeniden başlayacağız hayata.
Gülümseyin.
Çünkü bazen bir insanın yüzünde başlayan aydınlık,
bütün bir günü kurtarmaya yeter.