Gülümsedi Neşesiyle Şiiri - Kasım Kobakçı

Şehirler ve geniş yollar,
Soru soran biri gelir,
Derindir onca tecrübe,
Karşılaşmışlar ansızın,
Mikrofonu ellerinde.
*
Köşebaşında bir adam,
Taş sokakların içinde,
Yüzlerce yüz gelip geçer,
Farklı farklı insanlarla,
Gülümseyen bir yüzü var.
*
Dil bilmese anlaşırdı,
Çünkü gözler konuşurdu.
Arada birkaç kelime,
Dökülürdü dudaklardan,
Ne kadar da sıcak, içten!
*
Sözler bazen yetmese de,
Bak güzel bir soru geldi:
O muhabir tam karşıdan,
Uzattı hemen mikrofon.
*
Uzaklardan gelmiş gibi,
Yılların yorgunluğu var,
Sessizce duruyor iken,
Anında söze karıştı.
*
Eski günlerden söz açıp,
Şen bir kahkaha patlattı,
Mısır gibi patlayarak,
Şakımaya başladı o.
Röportajcı şaşıp kaldı,
Ne kadar da dost canlısı!
*
Meydanın tam ortasında,
Büyük bir anıt dikili,
Etrafında uçan kuşlar;
Şehir andırır masalı:
Her yaştan insan orada,
Bir araya gelip şöyle,
Çeşit çeşit insan yüzü,
Farklı renkler ve ahenkler:
Hepsi birlikte yaşayıp,
Geleceğe yürüyorlar,
Ne kadar da barış içi!
*
Gece uyuyor iken biz,
Baş ucuna su koyarak,
Ne kadar da uzaklarda,
Kalmış gibi görünürüz;
*
Uzak şehirlere bakıp,
Dağlar, denizler ötesi...
Köyler ve kasabalardan...
Halbuki bilgi sızınca,
Ne güzel canlar yetişir,
Sevgi ile büyüyerek,
Potansiyel gelişiyor.
*
Yaşlı cana yakın adam;
Hani eski sunucular,
Televizyon ekranında,
Kıvrak heyecanlı hali,
Güler yüzlü o zamanlar,
Tanıdık bir eda ile;
Bir esnafa denk geliyor.

Şehrin işlek yerlerinde,
De vardır böyle köşeler,
Kendi halinde dükkanlar,
Saklı kalmış güzel bir yer,
Bir emekçi atölyesi.
*
Yılmadan çalışmış her an;
Hala sürdürür işini,
El emeği, göz nuruyla.
Tam o sıra oralardan,
Göçmen kuş misali geçen,
Usta haberci gülerek;
"Ömrün uzun olsun aslan,"
Diyerek ayrılır ordan.
*
İhtiyar emekçi o an,
Gururla dönüp sorarak:
"Hangi kanaldansın evlat?"
Tıpkı eski zaman gibi,
İçtenliğe selam durur,
Saçları uçuşur iken,
Yerli yerinde duruşla,
O bizim röportajcımız,
Beyaz sakallı bilgeye,
Gülümsedi neşesiyle.