Ağlıyor muyum ne…
Seni özlemek gözyaşlarına boğulmak olmamalıydı
Bu kadar araya zamanlar girmemeliydi…
LEŞ
Rüzgar ne enteresan esiyor değil mi?
Deprem Oluyor bir tarafta
Duvarlar çatlıyor
Diğer tarafta biri çubuğunu çıkarıyor
Diğeri yılan gibi sinsi düşünceler içinde
Martılar Görse
Esen rüzgarda sen olsan
Öpücüklerinin sesinden manolyalar açsa
Ve senin güzelliğini seken yürüyüşünü
Martılar görse
Kuğunun renginde gezinen renginle
Öpücükler sana,
Dudaklarına.
Hayal de olsa,
Boş ver aldırma.
Geçer bu günler,
Hemen ardından
Annemin Mavi Gözleri... Yol gösterdi Bana... Önce mavi gölüm oldu... sonra ben o gölün içinde oldum... gölüm göllerim oldu… renk değiştirdi hep... Bir dönem sarı, bir dönem mavi, bir dönem siyah, bir dönem kırmızı, bir dönem beyaz oldu... annemin gözleri mavi bazen de yeşil oldu... sonra turkuaz... annemin gözleri… girdiğim gölün rengi oldu... göl bazen deniz oldu... kocaman bir okyanus oldu hep beni aradı… buldu... tuttu… bazen bıraktı... onun mavi gözleri gözüm oldu... gözüm gözleri oldu… Bir de ablamı koydu göle... denize okyanusa.. .onun da kahverengi gözleri gölün denizin okyanusun rengi oldu... göl, deniz okyanus, kabardı bazen ben çıktım… sakinlendi… bazen girdim... bazen onsuz, bazen onla, bazen o da bıraktı beni, bazen tuttu sıkı, sıkı... annemin eli onun elini uzattı bana benim elimi ona uzattı ve koydu üstüne ellerini... tuttu bir süre gücü yettiğince... sonra saldı haline... sanki içi rahat baktı uzun, uzun mavi gözleriyle hem ona hem bana hem de göle denize okyanusa... Bir de küçük bir abi vardı... kadife sesli... annemi dinleyen hep annemi çok seven... bilirdim ılık sesiyle dururdu orada bir yerde onun ela gözlerini görmesem de onu görmesem de girdiğim gölde, denizde ve okyanusta... bilirdim annemin mavi gözleri gibi mavi sesiyle konuşurdu benle, gölde, denizde okyanusta, gücüm bitince çırp kollarını diye seslenirdi... tutmasa da beni konuşurdu o mavi sesiyle... annem mavi gözleriyle onun da sesini koyardı ellerimizin arasına... annem benim annem mavi deniz mavi göl mavi göz... mavi dünya mavi ses... mavi hayat mavi güzellikti... asla yeri dolamayacak olan… mavi bir evrendi... bazen hepsini yeşil de yapabilen turkuaz da... onun gözleri sonsuzluktaki korkuyu yıkan güvendi derinlik ve sahiplikti... annemin gözleriyle büyüdüm... kendi gözlerimle de yaşıyorum kahverengi olduğunu çoktan unuttuğum rengarenk gözlerimle yaşıyorum...
Gülten Ağrıtmış.
07.03.2009
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!