İnsan, ölüm tohumudur
Ölmek var yaşamak yok
Yedi cihanı dolaşsam
Keder var şetâret yok
Aralık 2012
Sevdikleri gittiğinde ölür insan
Yüzlerini göremediğinde ölür
Seslerini duyamadığında
Karşısından gelip endamı ile gülerek
Bellerinden saramadığında ölür
Ölür insan
Hani diyorum ki
Bir gün
Şöyle iyi bir giyinsem
Kirli beyaz pantolon
Bej tişört
Bir yaz ayakkabısı
Ölüm, Çukurova'nın Tatarlı köyünde
Mavi sular üstlerine yazalanmış
Nilüfer çiçekleri gibi
Güzel artık
Günahım neyse belli
Amelim neyse tartık
Et ile kemikten Allah,
Bir saray yaratmış saray...
Ayağı gümüş halhallı
Muhteşem kadın
Nazan Şoray
Şiir ve hitabet zor sanattır
Herkesin harcı değil
Ben yirmi bir yaşında
Genç bir muallimken bana
Nice insan
Sizin mesleğiniz ne
Kimden ayrıldı ki ayrılık bilsin
Kime el sallasa gelir ellisi
İster lâl isterse yedi dillisi
Dilese berduşu kelli fellisi
Ona oyun mu yok desin yerim dar
Kaleminle gitti ufuktan eş'ar
Hani velveleli şuarâ hani
Mısraları söndü lâl oldu dili
Nerede Semerkand, Buhara hani
Ey Nef'i şiirin ustası sensin
Ben aslında delirdim galiba
Ama delirmemiş gibi yapıyorum
Sağ sola bakıyorum
Aslında duvarlara kafa vurasım geliyor
Masamdaki herşeyi yerlere saçmak istiyorum
Bir de ne varsa kırmak
Bahar ayı salınıyor dallarda
Mazı ışkınlarının kulaklarında küpe
Sarı ile yeşilin ortası bir renk
Derinleşiyor ağacın boyunca
Her şey çıt kırıldım uçlarını veriyor baharda
Sakızlıkta öyle böğürtlende
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!