Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Çok mu değiştin ne!
Eskisi gibi değilsin artık!
Gözlerin iki yabancı
Dudakların iki dargın
Bakışların başka diyarlarda
Çağıran sesin öyle uzak.

Ömrümün dikişleri sökülmüş.
Zamanın kararmış aynasından sarkan hayallerim,
Ne zamandır unuttuğum hüzün,
Bir yankı buluyor şimdi,
Dönüyor eski hallerine.
Yıkılırken umudum ve dermansız adımlarım,

Dilinin perçemi yok ki çekeyim
Dokunmak kadar bile etmiyor değerin
Öfkene acımaya başladım gittikçe biliyor musun
Gizlenmeye çalıştığın kadar sözlerinin içindesin
Susan korkular sevgi değil kin biriktirir
Şimdi taht kavgasına düşmen gerekiyor

bir şiir doğdu geceden
yüzünde hüzün,
saçlarında hazan vardı.
aşkı görmüyordu gözleri
elleri semaya açık,
dudakları duadaydı.

Ben diyeyim
Akşam hüzün
Sen de
Hoş geldine hazırlık

Ben diyeyim

İlk adım kararıyla Samsun'a ayak bastı
Sarayın karşısına halk meclisini açtı
Bin dokuz yüz on dokuz, bin dokuz yüz yirmiden
Güç aldı halkın ruhu işgale korku saçtı

Açın kapanan yollarımızı
Çocukluğumuza açın!
Gençliğimize...
Anneliğimize...
Torunlarımıza açın!
Gönüllere yasak acı veriyor

Utanç duydu kırmızı can bedeline
Ay yıldız şerefine yutkundu acı
Taşa döndü analar inanç diliyle
Çatlıyor sabır taşı iki yüzlüden

Bağladılar kolları dinle imanla

sözler ezberlendikçe,
mühürlendi cümleler;
acıyı anlatamaz olduk.
vicdan yalnızlaştıkça,
direnmeye alıştı kabullenişler;
yansak da cayır cayır,

Adalete yürürken ateşe değen canlar
Olmayan demokrasi nöbet tutar sözünde
Gözündeki çöpünü görmeyen seni taşlar
Kazdığı tuzaklara düşer vaktin güzünde