Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Ağladıkça çözülür aşkın düğümleri
Bir yangın başlatır küllerinden
Can kırıklarıyla kanar yüreğin
Çığlık çığlığa
Dökülür umutlarına isyan
El vermez olur yalnız kalışlar

resmindeyim herkesin göz önü dediğince
yanıyorum özgürce engelsiz tütüyorum
soğukların mevsimi üstüme geldiğince
silinmeyen yazımı ezbere okuyorum

sahillerim kül izi dalgalara meyilli

Kış üşümeleri başlar ağaçlarda
Buğulu camlara yakınlaşır kuşlar
Unutmayan, unutanı mumla aratırken,
sonbahar renklerine tutunur umutlar
Kardelenlere hazırlanır toprak bıkmayan anaçlığıyla
Bir nefesin son demleri gibi,

düşüncelerimin sığınma isteğiyle çoğaldı;
dik merdivenli kedili sokaklarda
terimle yonttuğum kalemime
konuşamadıklarımı ezberlettiğim.

her isyanımda...

Çocukluğunun izinde büyür insan
Büyüdükçe çocuklaştığımız ondan
Her şey eskisi gibi kalsın isteği
Bırakıp gideceğimiz korkusundan

1
Beni sende bulsaydım seni bende kaybetmezdim
Kulakarkası yapardım söylenenleri
Vermek istediğini almak istediğimde verseydin
Aradığımız bulunurdu birbirimizde.

1
Doğru,yanlıştan sonraki durakta bekler;
yanlışta doğruyu beklemeyelim.
2
Mış gibi yapılan her şey, bir gün gerçek yüzünü gösterir; mızrak çuvala sığmaz çünkü
3

Ağla...
Doğduğun günün ilk nefesine,
Dua eden anne şefkatinin kimsesizliğine
Ağla...Sevinçleri unutan gözyaşların kurumadan.

Ağla…

Bırakıp gittin beni çöl kuraklığında
Yalnız gecelerin sabahına soğudun
Gün derken dünümde kaybettiğim
Bulduğum senle hiç olmadığımsın

Yazmadığım kaderi yazana mı okusam

Gurbet eli bilemedim
Ardımsıra yaren ağlar
Göz yaşını silemedim
Garip halim gören ağlar