Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Ben diyeyim
Akşam hüzün
Sen de
Hoş geldine hazırlık

Ben diyeyim

İlk adım kararıyla Samsun'a ayak bastı
Sarayın karşısına halk meclisini açtı
Bin dokuz yüz on dokuz, bin dokuz yüz yirmiden
Güç aldı halkın ruhu işgale korku saçtı

Açın kapanan yollarımızı
Çocukluğumuza açın!
Gençliğimize...
Anneliğimize...
Torunlarımıza açın!
Gönüllere yasak acı veriyor

Utanç duydu kırmızı can bedeline
Ay yıldız şerefine yutkundu acı
Taşa döndü analar inanç diliyle
Çatlıyor sabır taşı iki yüzlüden

Bağladılar kolları dinle imanla

sözler ezberlendikçe,
mühürlendi cümleler;
acıyı anlatamaz olduk.
vicdan yalnızlaştıkça,
direnmeye alıştı kabullenişler;
yansak da cayır cayır,

Adalete yürürken ateşe değen canlar
Olmayan demokrasi nöbet tutar sözünde
Gözündeki çöpünü görmeyen seni taşlar
Kazdığı tuzaklara düşer vaktin güzünde

adaletin huzuru adaletsiz sağlanmaz
gönüller hoş olmazsa nifak dili bağlanmaz
adamına güvenip fikrime güvenmezsen
istenmeyen ölünün arkasından ağlanmaz

al takkeyi ver külah değişim böyle olmaz

Bu yorgunluk,
koşacağımızın dinlencesi
Susmak,
haykıracağımızın öncesi
Şimdilik,
sakladığımız inancı büyütüyoruz

AH ÇOCUKLUK!

düşmez mi yere son yaprak
tutun desem tutunmayacak

ah çocukluk kırgın ağlıyor

Sen hangi mabetin kapısını açarsan aç, günahlarının bedeli tövbelerinin üstünde olacak.
Kırdığın kalplerin cam kırıklarını avuçlarına dökecek melekler.
Yalanlarının omuzlarına bir de pişmanlığın çökecek.
Oysa çok şey değildi istediğim;