Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Adı üstünde; ''baba''
Sessiz başlar
Sesli biter kifayeti
Tıpkı''ana''gibi.
Duvar olur yaslanırsın
Su olur akarsın.

Ayak soğudu
gidip görmeyeli
unutulmuş ağaçların
dalını eğmeyeli

Kestane kavuğuna mahkum

Çiğ düşen bahçelerde kaldı izlerin
Ömrün ellerinin çatlağında tükendi
Ne hayaller içindeydin biliyorduk
Okşadığın güller can yakanın oldu
Yenik düştün gırtlağındaki kömüre
Gittin erkenden gözlerimizden

yıka içini dışını
ne sabun ne suyla
yıka insanlığını
merhametin
kokusuyla
sür sürüştür

Bahar geliyor açmayı özleyen sardunyalarıma
Üşüyen kurda kuşa, topraktaki tohuma
Dalların gözlerine, ağaçların suyuna
Yüzünün aynasından gönlümdeki sevdaya
Bahar geliyor günaydınların ışığına

Bildiğin kadar öğreniyorsun
Anlattığın da anladığınca
Eksiğin varsa fazlan da vardır
İyi kötüyü bilir insanca

bak çocuk..
güzel bak hayata
sana siyah deseler de
sen ille de mavi de
pembe yeşil de
kırmızıyı bir tek güllerde gör çocuk

​Zülfünden bir tel gelseydi cânıma bergüzâr
Yeterdi hasretin yakardı binbir derdi zâr

​Sorardım her geçen nâ-geh garîbe dâimâ
Visâlin efganı kalır mı dilde yâdigâr

nice düğün sofralarında dolaştın elden ele
nice bayramlarda sevincin ortağı..
nice tarla dönüşlerinin dinlencesi..
nice yoldan gelmişlerin karşılayanı..
nice susamışların canı oldun
kana kana içtiler senden

b/akma öyle kaf dağından
senden küçük değil kimse
gören gözler on binlerce
susuyorlar her nedense

sanma devran aynı döner